บทที่ 461 เซอร์ไพรส์ไหม ประหลาดใจรึเปล่า
“มานี่สิ คืนนี้พวกเราต้องเอาไอ้เหี้ยนี่มาเป็นที่ระบายอารมณ์！” ใบหน้าของหวู่เหวินโป๋มีรอยยิ้มเหี้ยมโหด ราวกับว่าความเป็นความตายของเฉินเฟิงอยู่ในมือของเขา
“ครับ คุณชายโป๋！”
หวังทาววางสายด้วยความดีใจ เขารีบบอกข่าวนี้ให้กับหลิวเถียนและลูกน้องของตนอีกสองคนทันที
หลังจากที่ทั้งสองได้ฟังก็รู้สึกดีใจ
“พี่ทาว ลูกพี่ลูกน้องของพี่เก่งมากเลย ออกไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เอาตัวไอ้เหี้ยนั่นกลับมาได้แล้ว”
“หึ ลูกพี่ลูกน้องของฉันเป็นถึงนักฆ่ามืออาชีพ สำหรับคนธรรมดาแบบนั้น จับไม่ได้สิถึงแปลก” หวังทาวพูดอย่างได้ใจ เมื่อสองชั่วโมงก่อน หลังจากที่เขาและหวู่เหวินโป๋ออกไปจากโรงรถชั้นใต้ดิน หวู่เฉวินโป๋หาคนมาฆ่าเฉินเฟิงทันที
แต่ถามคนที่อยู่ในวงการหลายต่อหลายคน หลังจากที่ฝ่ายนั้นได้ยินชื่อของเฉินเฟิง พวกเขาไม่สามารถรับปากได้ว่าจะจัดการเฉินเฟิงได้ เพราะเฉินเฟิงต่อสู้เก่งมาก แม้แต่หวังทาวนักชกมวยอันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงยังแพ้ราบคาบ นักเลงทั่วไปต่อให้ไปเยอะแค่ไหน ก็เปล่าประโยชน์
ไม่แน่ ในทางกลับกันอาจจะทำให้มีปัญหากับเฉินเฟิงก็ได้
สำหรับเรื่องนี้ ทำให้หวู่เหวินโป๋โมโหเป็นอย่างมาก
สุดท้าย หวังทางจึงนึกถึงลูกพี่ลูกน้องที่เป็นนักฆ่าที่อยู่แถบชายแดน หวังเปียว
หลายวันมานี้ หวังเปียวอยู่ที่เมืองจงไห่พอดี การให้หวังเปียวลงมือ สามารถมั่นใจเต็มร้อยว่าไม่พลาดแน่
เพราะถึงอย่างไร แม้แต
