่ผู้นำของกองกำลังที่อยู่ตรงชายแดน หวังเปียวยังสามารถลอบฆ่าได้ ดังนั้นอย่าได้พูดถึงคนกระจอกๆที่มีฝีมือติดตัวเล็กน้อย
เมื่อมีหวังทาวคอยติดต่อให้ หวู่เหวินโป๋และหวังเปียวจึงติดต่อกันได้อย่างรวดเร็ว
ดังนั้นจึงใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง หวังเปียวก็ไปถึงคฤหาสน์ฉู่ พร้อมทั้งซุ่มโจมตีเฉินเฟิงที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน
“พอได้แล้ว ไปกันเถอะ ตอนนี้ฉันแทบจะทนรอเห็นไอ้เหี้ยนั่นคุกเข่าขอร้องพวกเราไม่ไหวแล้ว” หวังทาวพูดด้วยสีหน้าที่เหี้ยมโหดและมีความสุข
ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที พวกเขาทั้งสี่คนก็มาถึงวิลล่าตุงกง
บนโซฟาหนังตรงระเบียงของวิลล่า หวู่เหวินโป๋นั่งนิ่งพร้อมกับสวมชุดคลุมอาบน้ำ
ในมือของเขาถือไวน์ลาฟิตเอาไว้ เขามองออกไปนอกวิลล่า นัยน์ตาคู่นั้น เปล่งประกายไปด้วยความสุข
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาของหวู่เหวินโป๋ มีแสงไฟแสบตาส่องเข้ามาจากด้านนอกที่ไกลห่าง
“มากันแล้วหรอ?”
หัวใจของหวู่เหวินโป๋กระตุกเล็กน้อย เขาแสยะยิ้มแล้วเงยหน้าขึ้น ดื่มไวน์แดงในมือจนหมดแก้ว จากนั้นค่อยๆเหยียดตัวลุกขึ้น
เดินออกไปจากวิลล่า
รถยนต์ยี่ห้อแลนด์โลเวอร์ขับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายจอดลงตรงประตูทางเข้าวิลล่า
“คุณชายโป๋！”
หวังทาวและหลิวเถียนเดินลงมาจากรถ พวกเขาร้องเรียกด้วยความเคารพ
เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือพวกหวังทาว หวู่เหวินโป๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขายังคงคลายยิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้น：“นั่งกันก่อนเถอะ อีกไม่นานคงเอาตัวมัน
