มาแล้ว”
“ครับ คุณชายโป๋”
หวังทาวพยักหน้า แล้วนั่งลงบนโซฟา
หลิวเถียนราวกับเป็นปลาหมึก เธอหยับเข้าไปใกล้หวู่เหวินโป๋ ขณะที่กำลังจะหยอกล้อหวู่เหวินโป๋ กลับได้กลิ่นน้ำหอมลอยฟุ้งมาจากตัวหวู่เหวินโป๋
สีหน้าของหลิวเถียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึง เธอเพิ่งออกไปแค่ไม่นาน ก็มีผู้หญิงขึ้นไปนอนกับหวู่เหวินโป๋แล้ว
ถึงแม้เธอจะไม่พอใจกับการกระทำของหวู่เหวินโป๋ แต่หลิวเถียนกลับไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมาแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเธอยิ้มแล้วถามด้วยความเป็นห่วง：“พี่โป๋ บาดแผลของพี่เป็นอะไรมากไหมคะ?”
“ไม่เป็นอะไร”
หวู่เหวินโป๋ผายมือขึ้น
“คุณชายโป๋ ลูกพี่ลูกน้องของผมเขาบอกว่าจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ?” เวลานี้ หวังทาวอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา ถึงแม้หวู่เหวินโป๋บอกว่าหวังเปียวจับตัวเฉินเฟิงได้แล้ว แต่เขายังคงไม่สบายใจ
“ไม่ได้บอก ลูกพี่ลูกนายของนายแค่บอกว่าจับตัวเฉินเฟิงได้แล้ว แต่จะมาเมื่อไหร่นั้น เขาไม่ได้บอก”
หวู่เหวินโป๋เดินไปที่โต๊ะ แล้วเทไวน์ให้ตนเอง
“น่าจะใกล้มาถึงแล้ว คฤหาสน์ฉู่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้พวกลูกพี่ลูกน้องของนายพกปืนไปสามกระบอก จับตัวไอ้เหี้ยนั่น น่าจะใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที” หวังทาวพูดด้วยสีหน้าสบายๆ ชายฉกรรจ์ชุดดำสองคนที่อยู่กับหวังเปียว ล้วนเป็นนักฆ่าที่มีชื่อเสียงในวงการ นักฆ่าทั้งสามคนร่วมมือกัน ถ้ายังไม่สามารถจับตัวไอ้คนเหี้ยที่ไม่มีอาวุธได้ โลกนี้ก็คงอุกอาจเกินไปแล้ว
“ไม่รีบ
