ใจ จนลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดไป เฉินเฟิงยืนอยู่ตรงหน้าเขาโดยที่ไม่เป็นอะไรเลย อีกทั้งสีหน้าของเขายังนิ่งมาก！
นี่ไม่ใช่ท่าทีของคนที่ถูกจับตัวควรมี！
หลังจากคิดได้ หวู่เหวินโป๋อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหวังเปียว
แต่สิ่งที่เขาเห็น กลับทำให้หนังหัวของเขาชาไปหมด เหงื่อไหลลงมาไม่หยุด！
แขนของหวังเปียว ขาดแล้ว！
อาศัยแสงไฟ สามารถมองเห็นเส้นเอ็นกระดูกสีขาวและเลือดสีแดงเข้ม！
สิ่งที่น่าแปลกกว่านั้นก็คือ หลังจากหวังเปียวลงจากรถ เขายืนอยู่ข้างๆโดยที่ไม่พูดอะไร อีกทั้งยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น！
เวลานี้ ไม่เพียงแต่หวู่เหวินโป๋สังเกตเห็นความผิดปกติ
หลิวเถียนที่ยืนอยู่ด้านหลังหวู่เหวินโป๋เองก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ
พวกเขาเบิกตาโต ราวกับเห็นผี สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“เซอร์ไพรส์ไหม ประหลาดใจรึเปล่า?”
เวลานี้ เฉินเฟิงหรี่ตาลง เขายิ้มแล้วพูดขึ้น
“นี่…….นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
หวู่เหวินโป๋เหมือนลูกแกะที่หลงเข้าไปอยู่ในปากเสือ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายทำตัวไม่ถูก แม้แต่เสียงที่พูดออกมา ยังติดอ่าง
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่หวังเปียวโทรศัพท์มาหาเขา ไม่ได้พูดแบบนี้！
โลกผิดแปลกไป หรือว่าเขาตาฝาดกันแน่?
“ฉับ”
“ฉับ”
“ฉับ”
สิ่งที่ตอบกลับหวู่เหวินโป๋ คือเสียงเดินของเฉินเฟิง
“ตึกตัก”
“ตึกตักตึกตัก”
ยิ่งเฉินเฟิงเดินมาใกล้เท่าไหร่ หัวใจของหวู่เหวินโป๋ก็ยิ่งเต้นเร็วเท่านั้น เหมือนกลองที่ถูกตีในสงคร
