บทที่ 460 วิลล่าตุงกง
“ฉับ”
ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมาน จนทำให้หวังเปียวตัวสั่น สูดลมหายใจเข้า จิตใต้สำนึกต้องการส่งเสียงร้องตะโกนออกมา
จากนั้น——
เมื่อคำพูดหลุดออกมาจากปาก เขาก็เห็นว่าข้อมือของเขามีเลือดมีเนื้อปนปนกัน กระดูกขาวๆ ทะลุออกมาจากผิวหนัง เลือดแดงฉาน บรรยากาศที่ตึงเครียด ทำให้คนตกใจจนสิ้นสติ
เรื่องนี้ ทำให้ความเจ็บปวดที่จะหลุดออกมาจากปากของหวังเปียว ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนลงคอ
เขาเบิกดวงตาโต พร้อมทั้งจ้องมองเฉินเฟิงอย่างเอาเป็นเอาตาย นัยน์ตา มีแค่ความหวาดกลัว!
เขาไม่เคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน!
ถึงว่าเขาจะเคยเป็นหัวหน้านักฆ่าในกลุ่มระดับต้นๆ ก็ไม่ได้เหมือนเฉินเฟิงแบบนี้ แค่ทำท่าที่คีบคุกกี้มันง่ายจนบีบกระดูกแตกได้อย่างง่ายดาย
“แก… แกเป็นใครกันแน่?!”
ท่ามกลางความหวาดกลัว ภายใต้จิตสำนึกของคำถามของหวังเปียว
ตอนแรก เฉินเฟิงกับหลี่เล่อขึ้นรถมาด้วยอาการเชื่อฟัง เพราะเขาคิดว่าเฉินเฟิงคงสติฟั่นเฟือน
ทว่า ตอนนี้ เขาไม่ได้คิดเช่นนั้นอีกแล้ว
เขามั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ก่อนที่จะขึ้นรถ เฉินเฟิงสามารถจัดการเขาได้อยู่หมัด
ที่เฉินเฟิงไม่ทำอย่างนั้น ก็ต้องมีเหตุผลอื่น
“ฉันเป็นใครเหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มถากถาง จากนั้นก็มองมาทางหวังเปียวเล็กน้อย “ฉันคือคนที่แกไม่สามารถทำให้ผิดใจได้”
น้ำเสียงนิ่งๆ ของหวังเปียว ถ้าเป็นคำพูดก่อนหน้าที่จะพูดกับเฉินเฟิง เขาต้องหัวเราะเยาะเฉินเฟิง
ทว่าตอนนี้…
เขาก็ไม่กล้า
