บทที่ 75 ธิดาแห่งสวรรค์ อวี้ซู่เจิน
“ซี๊ด!”
พร้อมกับอาการกระตุกอย่างรุนแรง อวิ๋นซู่เจินถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นมาจากร่างของเด็กหนุ่มที่ถูกนางดูดกลืนจนสิ้นใจไปแล้ว
“ฮะฮะ…ในที่สุดก็สำเร็จ!”
เมื่อรับรู้ได้ถึงปราณแท้จริงที่เอ่อล้นอยู่ภายในร่าง อวี้ซู่เจินแทบจะร้องไห้ออกมา นางฝ่าฟันความยากลำบากนับไม่ถ้วนในหอหรรษา และในวันนี้ก็สามารถทะลุผ่านเข้าสู่ขั้นรวมลมปราณชั้นแรกได้สำเร็จ
หลังจากปลดปล่อยอารมณ์ได้เพียงชั่วครู่ อวี้ซู่เจินก็รีบเก็บสีหน้ากลับคืน ความโศกซึ้งพลันมลายหายไป เหลือเพียงใบหน้าที่เคยอ่อนหวานกลับกลายเป็นเยียบเย็น สายตาคู่งามฉายประกายแน่วแน่ ทั้งที่ใครๆ ล้วนกล่าวกันว่าช่วงวัยงามย่อมผ่านไป รูปโฉมย่อมโรยรา แต่สำหรับนางแล้ว กลับไม่ปรารถนาจะได้เห็นตัวเองแก่ชราแม้เพียงวันเดียว
“ข้าจะต้องบำเพ็ญเซียน ข้าจะต้องครอบครองความเป็นอมตะ!”
ณ ขณะนั้น ความคิดอยากบำเพ็ญเซียนของอวี้ซู่เจินแรงกล้าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นางตั้งปณิธานมั่นว่า ณ นิกายศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ จะต้องก้าวขึ้นไปทีละก้าว ทีละก้าว…ไปถึงจุดสูงสุดให้ได้!
ทว่าสิ่งที่นางมิได้ค้นพบก็คือ ภายในถ้ำพำนักยังมีคนที่สองอยู่
ตรงข้างกายเด็กหนุ่มผู้เพิ่งถูกนางดูดกลืนจนสิ้นชีวิต เมื่อครู่ มีเงาร่างเลือนรางซึ่งสายตาของปุถุชนไม่อาจมองเห็น ยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง คอยมองนางด้วยท่าทีสนอกสนใจ
“ลักฟ้าล่วงชะตาก้าวแรกนับว่าเป็นอันเสร็จสิ้
