างหยอกล้อ เขาเองก็ไม่อยากจะคาดโทษอะไรกับหลี่สื้อผิงมากนัก แต่ทุกครั้งหลี่สื้อผิงชอบสร้างเรื่องทุเรศๆ ออกมาตอกใส่หน้าเขา เพื่อให้เขาอับอาย เขาก็ยากลำบากใจอยู่เหมือนกัน…
“แกหมายความว่ายังไง?” หลี่สื้อผิงขมวดคิ้วเข้าหากัน ฟังคำพูดของเฉินเฟิงแล้ว ว่างานเลี้ยงวันเกิดของฉู่ชีงฉือ นอกจากบัตรเชิญของตระกูลฉู่แล้ว ยังมีวิธีอื่นที่สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ได้อีกเหรอ?
“ไม่มีความหมายอื่นนี่ ฉันจะบอกแกให้นะ งานเลี้ยงวันเกิดของคุณฉู่ นอกจากบัตรเชิญของตระกูลฉู่แล้ว คือการที่คุณฉู่เป็นคนเชื้อเชิญด้วยตนเอง”
การที่คุณฉู่เป็นคนเชื้อเชิญด้วยตนเอง?!
สีหน้าหลี่สื้อผิงประหลาดใจทันที ไอ้ไร้ประโยชน์คนนี้ น้ำเข้าสมองหรือไงกัน?
การที่คุณฉู่เป็นคนเชื้อเชิญด้วยตนเอง คำพูดนี้ มันก็พูดออกมาจากปากได้อีกนะ?
ไม่เพียงแต่หลี่สื้อผิง แขกเหรื่อที่อยู่ในงาน ต่างทำหน้าสงสัยกันเป็นแถว
“คุณฉู่เป็นคนเชื้อเชิญด้วยตนเองเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย?”
“ฉันก็ไม่เคยได้ยิน ฉันรู้สึกว่าเขากำลังพูดโม้ไปเรื่อย”
“เขาต้องพูดโม้ไปเรื่อย ทุกคนในเวลานั้น ต่างเป็นคนที่ได้รับบัตรเชิญจากทางตระกูลฉู่เข้ามาในงานทั้งนั้น ไม่มีใครสักคนที่คุณฉู่เป็นคนเชิญเข้ามาในงานเอง”
“พวกเขาต้องแอบปีนหน้าต่างเข้ามาแน่”
“นอกจากนี้ ถึงแม้ว่าคุณฉู่จะเชิญมางานเองก็ตาม ทุกคนต่างรู้สึกว่าเขาไม่คู่ควรใช่ไหม?” เริ่มมีน้ำเสียงดูถูกขึ้นมา
การแต่งกายของเฉิ
