เป็นไปไม่ได้! ที่รัก คุณคงมองผิดคนแล้ว สถานที่แบบนี้ ไอ้ไร้ประโยชน์คนนั้นมันเข้ามาไม่ได้หรอก” น้ำเสียงของหลี่สื้อผิงมั่นใจเป็นอย่างมาก ที่นี่เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของฉู่ชีงฉือที่มีชื่อเสียงโด่งดังหรูหรามีระดับที่สุดของเมืองจงไห่ ส่วนเขาเอง ยังต้องอาศัยปู่กับย่าที่ใช้เส้นสายใหญ่มากยังไม่ง่ายเลยที่เข้ามาที่นี่ได้ เฉินเฟิงเหรอ? เป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน เขามีสิทธิอะไรที่เข้ามาได้?
“ไม่นะ ฉันไม่ได้ดูผิดคนเลย เหมือนกับไอ้ไร้ประโยชน์นั่นจริงๆ” หวางซือหยวนยังคงตกใจและลังเลไปพร้อมกัน ถึงแม้ว่าจะห่างกันมากนัก แต่ท่าทางประดักประเดิดไม่เข้าพวกของเฉินเฟิง มันช่างเห็นได้ชัดจริงๆ แขกเหรื่อคนอื่นยืนถือแก้วไวน์ พร้อมทั้งยืนถือแก้วไวน์อย่างสง่างาม ส่วนเฉินเฟิงนั้นเหมือนคนไม่เคยกินมากนั้น ยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะอาหาร พร้อมทั้งโกยเค้กอันประณีตบรรจงทุกชนิดเข้าปากเต็มปากเต็มคำ
“เป็นไปไม่ได้ ที่รัก คุณต้องตื่นเต้นแน่ๆ ตาคงพร่ามัว ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นมันไม่มีบัตรเชิญ มันเข้ามาไม่ได้…” หลี่สื้อผิงอยากจะพูดปฏิเสธต่อ แต่เมื่อพูดได้แค่ครึ่งประโยคเท่านั้น เขาก็ตกตะลึงทันที “หลี่เล่อ!”
“หลี่สื้อผิง?”
เสียงอันตกอกตกใจของหลี่สื้อผิง มันดังเข้าหูหลี่เล่อทันที หลี่เล่อเองก็เห็นหลี่สื้อผิงในเวลานั้น
“แกเข้ามาได้ยังไง?!” เมื่อมั่นใจแล้ว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าไม่ใช่คนอื่น เป็นพนักงานต๊อกต๋อยในบริษัทของตนเอง สีหน้าของหลี่สื
