บทที่ 450 จำความรู้สึกไว้ให้ดี
“พี่ทาว!”
พอเห็นหวังทาวสิ้นฤทธิ์ในพริบตา สองคนด้านหลังหวังทาวตกใจมาก ไม่คิดอะไรยกหมัดพุ่งหาเฉินเฟิงทันที
เฉินเฟิงยิ้มเย็น จับมือที่กำหมัดของหวังทาวบิดเล็กน้อย ใช้มือเดียวยกหวังทาวขึ้น
จากนั้นก็ทำเหมือนโยนขยะทิ้ง เขาโยนหวังทาวเบาๆไปชนหน้าสองคนนั้นอย่างจัง
หลังจากเสียงร้องโหยหวนสองเสียง ทั้งสองคนโดนกระแทกลอยไปล้มลงที่พื้นอย่างแรง
ทั้งหมดนี้เหมือนนาน แต่ที่จริงแล้ว ตั้งแต่หวังทาวลงมือ จนทั้งสามคนล้มลงกับพื้น ใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาทีเลย!
สีหน้าหวู่เหวินโป๋ตะลึง พอเฉินเฟิงเดินมาทางเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ อย่างแรกที่หวู่เหวินโป๋ทำคือถอยหลัง
ระหว่างถอยหลัง เขาก็มองเฉินเฟิงด้วยสายตาหวาดกลัวพลางว่า:
“แก…แกจะทำอะไร? แก….อย่าเข้ามานะ!”
เฉินเฟิงหลุดหัวเราะพรืด: “กลัวซะขนาดนี้เลย?”
พอพูดคำนี้ออกมา หวู่เหวินโป๋หน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งอายทั้งโกรธ ที่จริงเขาไม่ได้ขี้ขลาดเลย แทบจะเรียกได้ว่ากล้ามากด้วย เพราะมีตระกูลหวู่เหวินคอยเป็นกำลังสนับสนุน เขาแทบจะไม่กลัวใครเลยในจงไห่นี่
แต่วันนี้กลับเจอเฉินเฟิง ที่ไม่คิดเลยว่าจะมาไม้นี้!
คนปกติเวลาทะเลาะกับเขา พอเห๊นรถลัมโบร์กีนีรุ่นลิมิเต็ดที่ราคาเกือบสิบล้านของเขา จะคิดถึงฐานะของเขาก่อนว่าจะลงมือไหม
แต่เฉินเฟิงกลับทำเหมือนไม่เห็นรถลัมโบร์กีนีของเขาเลย
บอกลงมือก็ลงมือเลย!
ไม่มีสัญญาณเตือนเลยสักนิด!
ตบเขาจนรับมือไม่ทัน
เดิมคิดว่า พอ
