ยากจะแก้แค้นให้หวู่เหวินโป๋ทันที
“พี่โป๋อยู่ตรงนั้น” หลิวเถียนชี้ไปที่ที่ห่างไปราวเจ็ดแปดเมตร เมื่อกี้หวู่เหวินโป๋โดนเฉินเฟิงตบเข้าให้หนึ่งฉาดซะกระเด็นไปเจ็ดแปดเมตร ดังนั้นตอนแรกพวกหวังทาวถึงไม่เห็นหวู่เหวินโป๋
“อยู่ตรงนั้น?!” หวังทาวตะลึงก่อน และรีบวิ่งไปที่ตัวหวู่เหวินโป๋ พยุงเขาขึ้นมา
พอเห็นสภาพน่าอนาจของหวู่เหวินโป๋ ทุกคนตะลึงจนดวงตาแทบหลุดจากเบ้า คนตรงหน้านี้เป็นหวู่เหวินโป๋จริงหรอ?!
“อ๊า! ฆ่ามันซะ! ฆ่ามันเลย!”
“ใครฆ่ามันให้ฉันได้ ฉันให้คนนั้นสิบล้านเลย!”
เดิมหลายคนยังสงสัยคนตรงหน้าว่าเป็นใคร แต่พอได้ยินคำพูดของเขาแล้ว ก็คลายความสงสัยลงทันที
คนที่โดนตบจนแทบไม่เหมือนคนตอนนี้คือหวู่เหวินโป๋!
นี่เป็นเสียงของหวู่เหวินโป๋ ไม่ผิดตัวแน่
“พี่โป๋อย่าพึ่งโกรธนะครับ พวกเราจะช่วยพี่จัดการมันเอง” พอแน่ใจว่าเป็นหวู่เหวินโป๋ หวังทาวรีบประจบทันที
อีกสองคนก็ทำท่าทีเหมือนหวังทาว เพราะหวู่เหวินโป๋เป็นคุณชายใหญ่ระดับสูงสุดของจงไห่ ถ้าสามารถเกาะขาเขาได้ ต่อไปพวกเขาก็มีฐานะระดับหนึ่งในวงสังคมแน่
“ใครทำหะ?!”
พอฝากหวู่เหวินโป๋ให้หลิวเถียน หวังทาวเดินมายืนต่อหน้าเฉินเฟิงกับหลี่เล่ออย่างเย็นชา
เฉินเฟิงยังไม่ทันพูดอะไร หลี่เล่อก็แซงหน้าขึ้นมายืนกันเฉินเฟิงไว้พลางว่า: “ฉันเอง!”
“แก?” หวังทาวมองหลี่เล่ออย่างสงสัยครู่หนึ่ง พอเห็นรอยฝ่ามือแดงบนใบหน้าหลี่เล่อ เขาก็อดหัวเราะไม่ได้: “เจ้าหนู อยากจะเป็นฮีโร่ก็ส
