่องกระจกดูสารรูปตัวเองด้วยนะว่าเป็นไหวไหม อย่างแกน่ะไปช่วยพี่โป๋ถือรองเท้ายังไม่คู่ควรเลย”
“แกตบพี่โป๋ใช่ไหม?” หวังทาวเบนสายตามาที่เฉินเฟิง
เทียบกับหลี่เล่อแล้ว เฉินเฟิงกลับดูเหมือนคนทำมากกว่า อย่างอื่นยังไม่ต้องพูด แค่ออร่าที่เฉินเฟิงฉายออกมาก็ดูผิดจากคนธรรมดาแล้ว
“ใช่แล้วยังไง?” เฉินเฟิงยิ้มบาง
“ใช่แล้วยังไง? เจ้าหนู แกกล้ามากนะ” หวังทาวสีหน้าเย็นชาฉับพลัน เฉินเฟิงเห็นพวกเขาสามคนย่ามสามขุมเข้ามา ไม่เพียงไม่กลัว กลับดูสบายๆแบบนี้ บอกได้คำเดียวเลยว่า เฉินเฟิงมีฝีมือพอตัวอยู่
แต่พวกเขาสามคนก็ไม่ใช่กระจอก!
“หวังทาว อย่าเสียเวลาพล่ามกับเจ้าขยะนี่เลย! ฆ่ามันซะ มีอะไรฉันรับผิดชอบเอง!” ตอนนี้หวู่เหวินโป๋ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยปากอย่างมาดร้าย
หวังทาวได้ยิน แววตาส่อแววชั่วร้ายขึ้นมา
“ขอโทษด้วยนะน้องชาย พี่โป๋อยากให้แกตาย…งั้นแกช่วยตายหน่อยละกันนะ!”
พูดจบ หวังทาวก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว กำหมัดจะชกเข้าหน้าเฉินเฟิง
หมัดนี้เห็นชัดว่ามีพื้นฐานมา ท่าทางออกหมัดเล่นๆของหวู่เหวินโป๋ก่อนหน้านี้เทียบกับหมัดนี้แล้ว เหมือนอนุบาลไปเลย
หมัดของหวังทาวยังไม่ทันโดนหน้าเฉินเฟิง หวู่เหวินโป๋ที่อยู่ด้านหลังมีสีหน้าแสยะยิ้ม
หลิวเถียนเองก็ตื่นเต้น ฝีมือของหวังทาวเธอเคยได้ยินมาบ้าง ได้ยินว่าได้แชมป์มวยสมัครเล่นของเมืองจงไห่สามปีซ้อน รับมือไอ้กระจอกอย่างเฉินเฟิงคงจะสบาย…
หลิวเถียนคิดยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนประ
