การที่คนตระกูลหูมาหาเขาเป็นเพราะแม่แน่ๆ แต่เขาก็ไม่ได้เชื่อคำพูดหูเซอร์หยวนทั้งหมด เพราะจิตใจคนเรามันซับซ้อน ใครจะรู้ว่าเรื่องมันผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ตระกูลหูยังจะจำบุญคุณของแม่เขาได้หรือเปล่า ยังเต็มใจจะช่วยเขาแค่ไหน
พอยกกุญแจให้เฉินเฟิง หูเซอร์หยวนก็ขอตัวกลับ
ทั่วคฤหาสน์ใหญ่ เหลือแค่เจ้าสามหวง เฉินจื๋อหลี่กับเฉินเฟิงสามคน
“จื๋อหลี่ พรุ่งนี้ไปบริษัทจัดหาคนหาคนรับใช้มาซะหลายคน” เฉินเฟิงสั่งการลงไป คฤหาสน์ที่แม่เขาเหลือไว้ให้เป็นคฤหาสน์ที่ใหญ่ที่สุดของในบรรดาคฤหาสน์ทั้งหมดของ Tianshan Living Area พื้นที่ของคฤหาสน์อื่นประมาณสามพันกว่าตารางเมตร พื้นที่ใหญ่ขนาดนี้เอาแค่กวาดถูทำความสะอาดทุกวัน ก็ถือเป็นงานหนักมากแล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องจ้างแม่บ้าน
“ครับ อาจารย์อาเฉิน พรุ่งนี้ผมจะไปจัดการแต่เช้า”
เฉินจื๋อหลี่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น โตจนป่านนี้เขาพึ่งเคยได้อยู่คฤหาสน์หรูขนาดนี้เป็นครั้งแรก
“เจ้าหนู แม่ของนายน่ะไม่ธรรมดาเลยนะ”” พอเฉินจื๋อหลี่ออกไป เจ้าสามหวงก็มองมาที่เฉินเฟิง และพูดขึ้น
“ไม่ธรรมดาเอามากๆเลย” เฉินเฟิงพยักหน้า แววตาสับสนเล็กน้อย พูดได้เลยว่า คำพูดที่เขาได้ยินหูเซอร์หยวนบอกมาวันนี้ ล้างความเข้าใจเกี่ยวกับตัวแม่เขาไปหมดสิ้น
ในความทรงจำขอเขา แม่เป็นแม่บ้านธรรมดาคนหนึ่ง นอกจากจะมีความสามารถเล็กน้อย ก็ไม่มีอะไรพิเศษอีก แต่วันนี้จากปากของหูเซอร์หยวน แม่ของเขากลับเป็นผู้หญิงแกร่งท
