บทที่ 440 เธอชื่อว่าหลินหวั่นชีว
ถ้าสวรรค์ให้โอกาสเธออีกครั้งหนึ่ง เธอคงไม่ทำตัวแบบนั้นกับเฉินเฟิง
“ลูกสาว แกกับเฉินเฟิง… เรื่องของพวกแกสองคนมีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?” หลินหลันอดถามไม่ได้ ตั้งแต่การแสดงที่มีต่อเฉินเฟิงในวันนั้น เขายังคมีความรู้สึกกับเสี้ยเมิ่งเหยา ขอแค่มีความรู้สึก แล้วทำไมคนสองคนถึงไม่กลับมาคืนดีกันล่ะ
“แม่ว่าไงล่ะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาฉีกยิ้มที่มุมปากอย่างเยาะเย้ย ถึงแม้ว่าจะคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรก ว่าหลังจากที่ตนเองพูดความจริงออกไปแล้ว หลินหลันจะมีการแสดงออกแบบนี้
ทว่าตอนที่หลินหลันพูดความจริงแบบนั้นออกมา เธอยังมีความรู้สึกขยะแขยงมาไม่ทันตั้งตัว เพราะนี่เป็นมารดาของตนเอง ผู้หญิงที่หิวเงิน
เหมือนว่าฟังถึงน้ำเสียงที่ถากถางของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ทันใดนั้นหลินหลันเก้อเขินทันที
“ลูกสาว ก่อนหน้านี้แม่ ที่มีความบ้าอำนาจอยู่บ้าง แถมดื้อดึงสุดๆ แม่ก็ทำเพื่อแกทั้งนั้น”
“นอกจากนี้แล้ว เฉินเฟิงเขาเป็นถึงคนของตระกูลเฉิน แล้วทำไมตั้งแต่แรก เขาไม่บอกฐานะที่แท้จริงของเขา แล้วยังหลอกพวกเรามาตลอดทำไมกัน?”
“ถ้าไม่หลอกลวงพวกเรา ระหว่างแกกับเขา ก็คงไม่ต้องมาถึงขั้นนี้เหมือนวันนี้หรอก” หลินหลันพูดความผิดของตนเองออกมา
“ถ้าเขาไม่หลอกลวงพวกเรา? แม่ก็คงไม่ด่าเขาว่าไอ้ไร้ประโยชน์ใช่ไหม?” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างแสยะยิ้ม
“งั้นน่าจะเพราะว่า ถ้าฉันรู้ว่าเขาเป็นคนในตระกูลเฉิน อย่าพูดเลยว่าจะด่าเ
