บทที่ 439 เฉินเฟิง แซ่เฉิน
คำพูดที่แทงเสียดหูของหลินหลันมันให้หลินเย่นหน้าแดงชา ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินหลันกล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเธอ เธอคงต้องตบหน้าของหลินหลันไปสองครั้ง แต่ว่าตอนนี้…
อย่าพูดเลยว่าจะจบตบหน้าของหลินหลันสองครั้ง แค่น้ำเสียงกระแทกกระทั้นยังไม่กล้าพูดกับหลินหลันเลย
ท่ามกลางความยากลำบากของหลินเย่นที่กำลังครุ่นคิดว่าจะขอร้องเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไรต่อไปดี เสี้ยเมิ่งเหยาก็มองตาหลินเย่นด้วยอาการหมดความรู้สึก แล้วพูดตามปกติ “ได้สิ คุณกลับไปเถอะ”
“กลับไปเหรอ?”
หลินเย่นหน้าค้าง สีหน้าเคร่งขรึม กลับไปหมายความว่ายังไง? เสี้ยเมิ่งเหยากำลังออกคำสั่งอยู่เหรอ?
“เรื่องที่โรงแรม ฉันจะช่วยคุณจัดการปัญหาเอง” เหมือนว่ารู้ว่าในใจของหลินเย่นกำลังคิดอะไรอยู่ เสี้ยเมิ่งเหยาเลยต้องพูดเพิ่มเติมให้ฟัง
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว สีหน้าของหลินเย่นก็ยินดีปรีดาเป็นอย่างมาก
“ขอบคุณมาก เมิ่งเหยา! ขอบคุณจริงๆ!”
“ไม่จำเป็น” อารมณ์ของเสี้ยเมิ่งเหยายังเย็นชาเช่นเดิม ก่อนหน้าที่จะตัดสินใจทำแบบนี้นั้น ไม่ใช่ว่าเห็นใจหลินเย่น แต่เป็นเพราะว่าเธอไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับหลินเย่นต่อ
แน่นอนว่า หลังจากที่หลินเย่นได้รับบทเรียนในครั้งนี้แล้ว หลินเย่นยังไม่สำนึกถึงบทเรียน ยังไปหาเรื่องต่อ ครั้งหน้า เธอคงไม่ได้ใจดีแบบนี้แน่
ฟางหย่าลงไปส่งหลินเย่นแล้ว หลินหลันก็เริ่มกังวลขึ้นมาทันที
“เมิ่งเหยา แกกับไอ้ไร้ประ
