ของสามีเธอนี่แหละ
ทว่าตอนนี้ หมิ่งเย่นกลับพูดว่า โรงแรมของสามีเธอถูกปิดกิจการ
อีกอย่างคนที่ทำกับโรงแรมของสามีเธอ ยังเป็นไอ้ไร้ประโยชน์ที่ตนเองไม่เคยเห็นหัวมาตลอด เขาทำได้อย่างไรกัน?
อาการตกใจของหลินหลันเมื่อเอามาเปรียบเทียบแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาสงบลงเยอะมาก เธอเข้าใจดี ว่าทำไมหลายวันมานี้หลินเย่นถึงได้เก็บงำอารมณ์โกรธเคืองเอาไว้
ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเฉินเฟิงที่อยู่เบื้องหลังนี่เอง
“เมิ่งเหยา ป้าสองทำผิดไปแล้ว ต่อไปป้าสองจะไม่กล้าทำแบบนั้นอีก เอ่อ… แกไปบอกกับเฉินเฟิงให้หน่อย ให้เขาปล่อยป้าสองไปเถอะ เพราะยังไงการทำธุรกิจของสามีของป้าสองนั้นก็ไม่ง่าย อีกอย่าง เราเป็นครอบครัวใหญ่ ตอนนี้ก็อาศัยธุรกิจของลุงเขยของแก ถ้าโรงแรมยังไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ ฉันกับก็คงต้องกัดก้อนเกลือกินแล้วรั่วเสวี่ยน” หลินเย่นฝืนยิ้ม กำลังอาศัยความสงสารเป็นข้อต่อรองอยู่
แต่ว่าเสี้ยเมิ่งเหย่าก็ยังเย็นชาเช่นเดิม “คุณมาหาผิดคนแล้ว ฉันกับเขาตอนนี้ตัดขาดกันแล้ว เราหย่ากันแล้ว”
“เมิ่งเหยา ดูแกพูดเข้าสิ หย่าแล้วแต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ ไม่ใช่เหรอ?”
“อีกอย่าง เฉินเฟิงปฏิบัตกับแก ต้องมีความรู้สึกอยู่แน่ ไม่งั้น เขาคงไม่แอบมาช่วยแกอยู่ข้างหลังหรอก” หลินเย่นยิ้มให้ด้วยตอนที่พูดออกมา สีหน้าไม่มีความโกรธเคืองใดๆ เลย โรงแรมของถังเย่าโจงปิดไปสามวันแล้ว ค่าเสียหายมันเลยล้านแล้ว ถ้ายังปิดกิจการไปเรื่อยๆ งั้นค่าเสียหายที่จะเข
