เพราะว่าให้หลินเย่นเข้ามาขอโทษ
ไม่จำเป็น?
หลินเย่นตกใจ หมายความว่ายังไง หรือว่าเธอไม่ยอมยกโทษให้ตนเอง?
“ใครให้คุณเข้ามาขอโทษฉัน? คุณอย่าพูดนะว่าคุณคิดเอง” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากถาม
“เฉินเฟิงนะสิ แก…แกไม่รู้เหรอ?” หลินเย่นตกใจเล็กน้อย เดิมเธอคิดว่า เสี้ยเมิ่งเหยารู้แล้วว่าเฉินเฟิงอยู่เบื้องหลัง ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาดูเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
“เฉินเฟิง?!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเย่น เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ หลินหลันเหมือนเหยียบเท้าแมวแบบนั้น จนขนลุกทันที
“พี่เย่น คุณบอกว่าคนที่ให้คุณมาขอโทษเสี้ยเมิ่งเหยาคือเฉินเฟิงเหรอ?!” หลินหลินดักฟันถาม ตอนนี้เธอเองชื่อที่เธอกลัวที่สุดก็คือเฉินเฟิง แต่ไม่คิดเลยว่า กลัวอะไรก็จะได้อย่างนั้น
“เขานั่นแหละ” หลินเย่นพยักหน้าให้
“ทำไมเขาถึงต้องให้คุณมาขอโทษเสี้ยเมิ่งเหยาด้วย?! คำพูดของเขามันจำเป็นที่ต้องเชื่อด้วยเหรอ?!”
“เขาให้คนมาปิดกิจการโรงแรมของสามีฉัน” หลินเย่นยิ้มเยาะเย้ยตอนพูด ถ้าเธอไม่ฟังคำสั่งของเฉินเฟิงแล้ว โรงแรมของถังเย่าโจงก็จะถูกปิดกิจการไป ถ้าเธอยังไม่ฟังคำสั่งเฉินเฟิงอีก ครอบครัวของเธอก็จะต้องกัดก้อนเกลือกิน
“อะไรนะ?! เขาให้คนไปปิดกิจการที่โรงแรมของคุณเลยเหรอ?!” หลินหลันทำสีหน้าตกใจ สามีของหลินเย่นทำธุรกิจด้านโรงแรมเธอรู้เรื่องนี้ดี เพราะว่าหลินเย่นพร่ำพูดกับเธออยู่บ่อยครั้ง ก็คือโรงแรม
