จอหน้าตัวเองสักครั้ง แต่เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงพลบค่ำแล้ว ก็ไม่มีใครโผล่หน้าออกมา
“อีนางนี่! หน้าไปตายให้รู้แล้วรู้รอดซะอีนี่! มึงอย่าให้กูจับจุดอ่อนของมึงได้ก็แล้วกัน!” หลินเย่นกัดฟันพูด ดวงตากำลังแผดเผาไฟออกมา ยืนอยู่เจ็ดแปดชั่วโมงแล้ว เธอไม่ได้แค่คอแห้งอย่างเดียว แถมขาเริ่มอ่อนล้ายืนจนเหน็บชาแล้ว อย่าบอกว่ามาเจอเสี้ยเมิ่งเหยาเลย ขนาดเงาของเสี้ยเมิ่งเหยายังไม่เห็นด้วยซ้ำ
