งขึ้นมาเรื่อยๆ …” หลินหลันพยายามยิ้มให้อย่างเอาใจ ในใจนั้นมันรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป ถ้ารู้ตั้งแต่แรก เธอก็คงไม่ไปพูดโอ้อวดกับหลินเย่นว่าเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นถึงประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปหรอก
ตอนที่หลินหลันกำลังพูดเกลี้ยกล่อมหลินเย่นอยู่นั้น ยามหลายคนก็มาปรากฏกายขึ้นในห้องทำงาน “ท่านประธานเสี้ย!”
“จะไปเองหรือว่าจะให้ยามลากออกไป?” เสี้ยเมิ่งเหยาทำหน้าไร้อารมณ์ตอนที่เบนสายตามาทางหลินเย่น
“เสี้ยเมิ่งเหยา แกกล้ามาล้อเล่นกับกูเหรอ?!” หลินเย่นโมโหจนแทบจะกระอักเลือดออกมา เดิมทีคิดว่าที่เสี้ยเมิ่งเหยาเรียกยามมาจะเป็นแค่การข่มขู่เท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่า เสี้ยเมิ่งเหยาจะทำตามที่พูดจริงๆ
“เมิ่งเหยา แบบนี้มันไม่ดีมั้ง แกเป็นถึง…”
“ส่งแขก!” ไม่รอให้หลินหลันพูดจบ เสี้ยเมิ่งเหยาก็ออกคำสั่งอันเย็นชาทันที ก่อนหน้านี้เธออาจจะใจดีกับศัตรู แต่ว่าเธอในเวลานี้ คงไม่ทำเรื่องผิดพลาดแบบนั้นให้มันเกิดขึ้นมาอีก
“ทั้งสองท่าน จะไปเองหรือว่าให้เราลากไป” ยามหลายคนนั้นเดินเข้ามาทางด้านหน้าของหลินเย่นและถางรั่วเสวี่ยนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
