ห้หลินเย่นพ่นคำพูดมั่วๆ ออกมาป่าวประกาศในบริษัท ชื่อเสียงของเสี้ยเมิ่งเหยาก็คงป่นปี้ การที่เธอมาที่บริษัทในระยะนี้ ก็เพราะว่าเธอกลัวที่สุดที่คนอื่นจะเอาเรื่องที่ผ่านมาแล้วของเสี้ยเมิ่งเหยาออกมาป่าวประกาศ เพราะการหย่าร้างมันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีอะไร อีกอย่างคนที่เสี้ยเมิ่งเหยาหย่าร้างนั้นมันก็เป็นเพียงลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านมาเกาะเมียกินไร้ประโยชน์สิ้นดี
ถ้าให้คนในบริษัทรู้เรื่องที่เสี้ยเมิ่งเหยาเคยใช้ชีวิตอยู่บ้านชายคาเดียวกันกับไอ้ลูกเขยไร้ประโยชน์นั้น มันจะทำให้ศักดิ์ศรีของเสี้ยเมิ่งเหยา ได้รับผลกระทบเป็นอย่างมาก
“ฉันทำเกินไปเหรอ? ถ้าไม่ใช่ว่าพวกคุณบีบบังคับฉัน ฉันจะทำเรื่องเกินเลยแบบนี้ไหม!” หลินเย่นหัวเราะแห้งๆ ออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนหน้าที่จะมานั้นเธอก็คิดวางแผนที่ดีเอาไว้แล้ว ต้องทำตัวมีมารยาทก่อนจากนั้นค่อยเริ่มขู่ ถ้าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ยอมอ่อนข้อให้ งั้นเธอก็จะเอาไม้แข็งเข้ามาเล่นด้วย เธอไม่เชื่อหรอกว่า เสี้ยเมิ่งเหยาจะนั่งมองคำนินทาที่แพร่กระจายไปในบริษัทอย่างเฉยเมย
“ฉันจะบอกแกให้ เสี้ยเมิ่งเหยา แกไม่ให้รั่วเสวี่ยนเป็นรองประธานบริษัท งั้นตำแหน่งประธานของแกก็อย่าเป็นเลย!” ความร้ายกาจของหลินเย่นเริ่มปรากฏออกมา อาการขู่คุกคามเริ่มมาเรื่อยๆ
“พี่เย่น พูดกันดีๆ การที่ให้รั่วเสวี่ยนมาทำงานเป็นรองประธานบริษัทนั้นมันก็ยากจริงๆ ต้องเริ่มทำงานเป็นหัวหน้าของแผนกก่อน จากนั้นค่อยขยับตำแหน่
