บทที่ 73 สิ้นชีพเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
“ผู้วางรากฐานนั้น คือผู้วางรากฐานมหามรรคแห่งเซียน หลอมกายสีสันให้กลายเป็นหนึ่ง กล่อมเกลาร่างสามัญให้กลายเป็นสิ่งเหนือโลก หกประสาทสงบนิ่ง หลอมกายเป็นปราณ ห้าปราณหวนคืนสู่บ่อเกิด สามสุริยันรวมที่จุดสูงสุด สำเร็จจนลืมรูป ทารกเซียนกำเนิดขึ้นเอง หยินสิ้นหยางบริสุทธิ์ ร่างภายนอกก่อกำเนิดร่างภายใน จึงจะสามารถสลัดร่างเดิมก้าวสู่ความเป็นเซียน ก้าวพ้นสังสารวัฏ เข้าสู่ความศักดิ์สิทธิ์ นับแต่นั้นจึงได้เข้าลำดับหมู่เซียน ปลีกตนจากโลกสามัญ…”
ภายในถ้ำบำเพ็ญ ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิบนบัลลังก์หญ้าเงียบสงบ แอบซึมซับใคร่ครวญอยู่ในใจ
“การวางรากฐานนี้ ไม่ว่าคัมภีร์ใดก็ย่อมมีถ้อยคำบรรยายแตกต่าง ทว่าเมื่อตกผลึกสู่การปฏิบัติ แท้จริงแล้วกลับมิได้ต่างกันมากนัก”
นั่นคือการอาศัยปราณแท้จริงเป็นฐาน ประคองทะเลแห่งจิตสำนึก หลอมร่างทะยานขึ้นสู่เบื้องบน
เช่นเมื่อเขาบำเพ็ญคัมภีร์เก้าแปรมังกรจนถึงความสมบูรณ์ ก็สามารถหลอมเป็นปราณแท้จริงชั้นสาม ‘ปราณสังหารมังกรแท้จริง’
และหากก้าวไปไกลยิ่งกว่านั้น ในเคล็ดวางรากฐานที่สูงกว่า อย่างคัมภีร์หมื่นราชควบมังกรก็บรรยายไว้อย่างชัดเจนว่าจะอาศัยปราณสังหารมังกรแท้จริงนี้อย่างไรเพื่อสำเร็จการหลอมร่างทะยานฟ้า
ตรงนี้เองที่สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของระดับขั้นปราณแท้จริง
หากระดับไม่เพียงพอ ก็มิอาจยกทะเลแห่งจิตสำนึกขึ้นได้ หรือแม้กระทั่งหากฝืนเหินขึ้นไปคร
