บทที่ 432 คุณนายหลิน
แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือ กลับมากันท่าไว้ที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์นี่แหละ
ตอนที่หลินเย่นกำลังคิดหาวิธีว่าจะเจอกับเสี้ยเมิ่งเหยายังไงดี หลินหลันก็เดินเข้ามาด้านในบริษัทพอดี
“คุณนายหลิน” สาวสวยหน้าเคาน์เตอร์ตาไวเห็นหลินหลันในตอนนั้น เธอก็เรียกชื่ออย่างเคารพ
เสียงนี่เองที่ทำให้หลินเย่นสองแม่ลูกนี่อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปด้านข้าง เมื่อเห็นคุณนายหลินที่สาวสวยหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยเรียกนั้นคือหลินหลันเอง ทั้งสองต่างเบิกตาโต
อีนางคนบ้านนอกเนี่ยนะ ตอนนี้กลับกลายมีคนเอ่ยเรียกว่าคุณนายหลินไปแล้วเหรอ!
เมื่อเห็นสองแม่ลูกหลินเย่นแล้ว หลินหลังเองก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ไปชั่วครู่ แต่ว่าก็สติได้เร็วมาก ความนิ่งงันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหน้าบานขึ้นมาแทนที่ “โอ้โห พี่เย่น พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
“จริงๆ เลยนะ พี่เย่น”
“พี่มาก็ไม่แจ้งกับเราไม่ก่อนล่ะ ฉันจะเตรียมตัวออกไปต้อนรับขับสู้”
ไม่รอให้หลินเย่นได้พูดต่อ หลินหลันก็เดินมาหาตรงหน้าหลินเย่น และพูดด้วยน้ำเสียงสนิทชิดเชื้อ
“ต้อนรับขับสู้เหรอ?!”
หลินหลันไม่พูดคำนี้ออกมาก็ยังดี แต่พูดคำนี้ออกมาแล้ว ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในทรวงอกเริ่มตีกลับขึ้นมาเป็นระลอก ต้อนรับขับสู้เหรอ? ต้อนรับกับผีนะสิ!
แกก็แค่อยากจะทำตัวสูงส่งหยิ่งผยองเหนือหัวกูละสิ!
ถึงแม้ว่าจะถูกหลินหลันทำให้โกรธจนต้องกัดฟันเอาไว้ก็ตาม ทว่าหลินเย่นก็ไม่กล้าเอาความโกรธที่อัดอ
