้นต่ำ จะตอแหลไปถึงไหน!
หลังจากที่ก่นด่าอยู่ในใจแล้ว หลินเย่นก็กระแอมแล้วพูดออกมา “เมิ่งเหยา ที่ป้าสองมาครั้งนี้ ก็อยากให้แกช่วยป้าสองสักเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไร?” เสี้ยเมิ่งเหย่าขวมดคิ้วเป็นปม
“หางานให้รั่วเสวี่ยนทำ” หลินเย่นไม่ปิดบังอะไรกับเสี้ยเมิ่งเหยา พูดจุดประสงค์ของตนเองไปทันที
“ตอนนี้แกก็เป็นถึงประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป แกอย่าพูดออกมานะว่าเรื่องนี้แกทำไม่ได้”
ไม่มีการรอให้เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอะไรต่อ หลินเย่นรีบพูดต่อทันควัน ดูจากอาการท่าทางแล้วเพื่อจะปิดการหลีกเลี่ยงของเสี้ยเมิ่งเหยาให้สนิท
เมื่อได้ยินการขอร้องของหลินเย่นแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่ได้โต้ตอบแต่สิ่งใด หลินหลันที่อยู่ข้างๆ นั้นแอบถอนหายใจเบาๆ ความจริงแล้วการพาคู่สองแม่ลูกหลินเย่นมาที่ห้องทำงานนั้น หลินหลันเองก็อึดอัดอยู่ไม่น้อย เพราะว่าเธอเองก็เป็นห่วงกลัวว่าหลินเย่นจะขอร้องเรื่องอะไรที่เกินไป จนทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาทำไม่ได้
แต่ไม่คิดว่า หลินเย่นขอให้เสี้ยเมิ่งเหยาให้งานกับถางรั่วเสวี่ยนแค่นั้นเอง
“คุณอยากให้ฉันหางานให้รั่วเสวี่ยน ทำเหรอ?” เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดเรียวคิ้วเรียวงาม สำหรับถางรั่วเสวี่ยนแล้ว ความจริงแล้วก็ไม่ได้รู้สึกขยะแขยงมากมายอะไร ถ้าได้ เธอก็ยินยอมหางานให้ถางรั่วเสวี่ยนทำ
แต่เมื่อเห็นว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบรับใดๆ สีหน้าของหลินเย่นเริ่มไม่ค่อยยินดีแล้ว แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ตอบคำถามของเสี้ยเมิ่งเหยา
