ัทคางเหม่ยกรุ๊ป
หลังจากเข้าไปด้านในตึกของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปแล้ว สองแม่ลูกหลินเย่นก็เดินมาที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ เมื่อเห็นสาวสวยที่ยืนอยู่ด้านหลังของเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่อยู่ด้านหน้าแล้ว หลินเย่นก็พูดด้วยน้ำเสียงปกติ “โทรศัพท์หาเสี้ยเมิ่งเหยา ให้เธอลงมารับพวกเรา”
“เสี้ยเมิ่งเหยาเหรอ?”
สาวสายที่อยู่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ถึงกับตะลึงพรึงเพริด สักพักถึงได้สติกลับมา ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาที่หลินเย่นพูดถึงคือใครกัน
หลังจากที่ได้สติแล้ว สาวสายด้านหน้าเคาน์เตอร์ก็ยิ้มให้ตามหน้าที่ “ขอโทษค่ะ คุณผู้หญิงทั้งสอง ท่านประธานเสี้ยของเรากำลังยุ่งอยู่ค่ะ ถ้าท่านทั้งสองอยากจะเจอ กรุณานัดเวลาก่อนเข้าพบค่ะ”
“นัดเวลาก่อนเหรอ?” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลินเย่นระเบิดอารมณ์ทันที น้ำเสียงที่พูดออกมาไม่พอใจมาก “แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ถึงได้ให้คนอย่างฉันนัดเวลาก่อน?”
“ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ทราบจริงๆ” สาวสวยหน้าเคาน์เตอร์ฉีกยิ้มให้เล็กน้อย การที่มาทำตำแหน่งประชาสัมพันธ์มาหลายปีนั้น นิสัยระเบิดอารมณ์แบบนี้อย่างหลินเย่น เธอเจอมาก็ไม่น้อย ตอนมาแรกๆ ทุกคน ก็พูดตะคอกใส่ แต่สุดท้ายแล้ว คนพวกนี้ก็จะถูกยามไล่ออกไปตลอด
“ฉันเป็นป้าสองของเสี้ยเมิ่งเหยา!” หลินเย่นพยายามเก็บอั้นความโกรธที่คับแน่นอยู่ในอก ถึงแม้ว่าในใจจะไม่ถูกใจก็ตาม แต่ว่าในเวลานี้เธอไม่กล้าจะทำเรื่องราวให้ใหญ่โต เธอไม่อยากคิดเพราะว่าแค่หนักงานหน้าเคาน์เตอร์กระจอกแค่คน
