เดียว มันเป็นตัวทำให้เรื่องใหญ่พลาดไปได้
“เป็นญาติของท่านประธานเสี้ยเหรอ?” สาวงามหน้าเคาน์เตอร์ฉีกยิ้มมุมปากโดยมีอาการดูแคลนเล็กน้อย บางทีหลินเย่นพูดออกมาเป็นความจริง ทว่าทำไมถึงไม่มีทางติดต่อกับเสี้ยเมิ่งเยาโดยตรงเลยสักนิดล่ะ นี่ก็หมายความว่า ความสัมพันธ์ระหว่างหลินเย่นก็เสี้ยเมิ่งเหยานั้นก็ไม่ได้ดีอะไร
“นี่แกไม่เชื่อเหรอ?!” หลินเย่นพ่นคำพูดจากอับอายขายหน้าจนแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเคืองออกมาก ในเวลานั้นเอง เธอรับรู้ได้ทันทีกับคำว่าแมวกระตุกหนวดเสือเป็นไง เป็นแค่พนักงานหน้าเคาน์เตอร์แสนกระจอกงอกง่อย แต่กล้ามาชักสีหน้าใส่เธอซะงั้น
“ขอโทษค่ะ คุณผู้หญิงท่านนี้ ไม่ใช่ว่าดิฉันไม่เชื่อนะคะ ถึงว่าท่านเป็นถึงป้าสองของท่านประธานเสี้ยจริงๆ แล้วคุณอยากจะเจอกับท่านประธาน ก็ต้องนัดหมายไว้ก่อนค่ะ” หญิงสาวหน้าเคาน์เตอร์ยิ้มให้ตอนที่พูดด้วย ไม่ว่าจะมีความสัมพันธ์เช่นใดกับเสี้ยเมิ่งเหยา การไม่มีการนัดหมายเอาไว้ก่อน เธอก็ไม่มีทางให้หลินเย่นเข้าไปแน่นอน
ไม่ได้ขออะไรมากมาย แค่ขอให้ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นเป็นพอ นี่เป็นมาตรฐานในการทำงานของเธอ
หญิงสาวหน้าเคาน์เตอร์แสดงอารมณ์แข็งข้อไม่อ่อนข้อให้จนทำให้หลินเย่นโมโหอยู่ไม่น้อย ความจริงแล้วเมื่อเช้านี้ เธอเองอยากจะโทรศัพท์ไปให้เสี้ยเมิ่งเหยาอยู่เหมือนกัน แต่โทรไปแล้ว ถึงได้รู้ว่าเบอร์โทรศัพท์ของตนเองนั้นถูกบล็อกอยู่ในบัญชีดำไปแล้ว
ดังนั้นเธอได้แต่มาที่บริษัทกั
