เดินลง
แน่นอน ที่สำคัญที่สุด ระหว่างเขากับไป๋เหวินซั่ว จริงๆ แล้วไม่มีความแค้นอะไรที่ไม่สามารถลบล้างได้หรอก
หลังจากไป๋เหวินซั่วจากไป เพื่อนร่วมห้องมากมายของก่วนฉู่อี้ ต่างก็จากตามกันไป
“พี่เฟิง เราฉันไปก่อนนะ” หลี่เล่อกระตุกมุมปากที่เผยยิ้มที่ฝืน น้ำเสียงระมัดระวังเล็กน้อย
เฉินเฟิงเปล่งประกายนัยน์ตาที่ดูซับซ้อนอย่างไม่สามารถสังเกตเห็นได้ แล้วคลายยิ้มอ่อนๆ พลางพยักหน้า “อืม คุณไปก่อนเถอะ”
หลังจากออกจากห้องเหมาส่วนตัว หลี่เล่อก็เพิ่งจะสังเกตเห็น เพื่อนร่วมห้องที่มากมายก่อนหน้านี้ ไม่มีใครที่จากไปเลย พอเห็นตัวเอง แต่ละคนกันมุมล้อมเธอไว้ ท่าทีดูเป็นมิตรมาก
“หลี่เล่อ พี่เฟิงของนายมีฐานะอะไรกันแน่? ”
“พี่เล่อ แนะนำพี่เฟิงให้เรารู้จักๆ หน่อยได้ไหม? ”
“ใช่ พี่เล่อ พี่ถูกซ่อนตัวเองเป็นการส่วนตัวแบบนี้ ยังไงทุกคนก็คือเพื่อนร่วมห้อง ที่สามารถช่วยได้ ก็ควรจะช่วยเหลือ…..”
“พี่เล่อ พี่เฟิงท่านนั้นมีแฟนหรือยัง? ”
ตอนแรกทุกคนต่างก็ยังเรียกเขาว่าหลี่เล่อ ทว่าหลังจากที่มีคนเรียกว่าพี่เล่อ ทุกคนต่างก็เปลี่ยนเป็นเรียกว่าพี่เล่อแทน
สีหน้าของหลี่เล่อดูซับซ้อน ก่อนหน้านี้เพื่อนร่วมห้องเหล่านี้ อย่าว่าแต่จะเรียกเขาว่าพี่เล่อเลย ต่อให้ชื่อจริงของเขาว่าหลี่เล่อ คนพวกนี้ยังขี้เกียจเรียกเลย
ทว่าตอนนี้ เพื่อนร่วมห้องเหล่านี้ เรียกเขาว่าพี่เล่อ กลับเรียกได้สนิทสนมกว่าผู้อื่น
คนเหล่านี้เรียกเขาว่าแบบนี้ แน่นอนว่
