ล่อยเขาไว้แน่
จากการถูกกักตัวสิบห้าวันคงต้องกลายเป็นสองเดือนแน่เลย!
ณ ตอนนี้ไป๋เหวินซั่วอดไม่ได้ที่จะฆ่าก่วนฉู่อี้ทิ้งเสีย
ด้วยสายตาที่ดุร้ายและเย็นเยือกของไป๋เหวินซั่ว ก่วนฉู่อี้ถึงกับตัวสั่นอย่างไม่หยุด ณ ตอนนี้เขาไม่กล้าดึงไป๋เหวินซั่วลงบ่อน้ำจระเข้อีก
ถ้าหากเขากล้าดึงไป๋เหวินซั่วลงบ่อน้ำจระเข้อีก เกรงว่าคนที่จะฆ่าเขาก่อนคือไป๋เหวินซั่วแต่ไม่ใช่เฉินเฟิง
หลังจากการประมวลผลในสมองอย่างละเอียด ในที่สุดก่วนฉู่อี้ก็ได้ข้อสรุปให้กับตัวเองว่า ถ้าหากเขายังอยากมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ ความหวังเดียวของเขานั่นก็คือเฉินเฟิง
“คุณชายเฉิน ไว้ชีวิตผมเถอะครับ!”
ตอนนี้ก่วนฉู่อี้ก็เริ่มอยู่เป็นแล้ว เมื่อรู้ว่าความหวังเดียวของเขาอยู่ที่เฉินเฟิง เขาจึงรีบคุกเข่าขอร้องด้วยน้ำตา
เขาเอาหัวโขกกับพื้นซึ่งฟังได้ชัดเจนว่าเขาใช้แรงโขกมากแค่ไหน
หลังจากโขกหัวจนหน้าผากแตกจนเลือดไหล ก่วนฉู่อี้ก็รีบคุกเข่าบนพื้นอีกครั้งแล้วตบหน้าตัวเองอย่างไม่หยุด
“พั๊วะ!”
“คุณชายเฉินครับ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว”
“พั๊วะ!”
“คุณชายเฉินครับ ผมตาฝาดเอง ผมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
“พั๊วะ!”
“คุณชายเฉินครับ ผมไม่ควรทำให้คุณโกรธเลยจริง ๆ ครับ คุณเป็นคนมีบารมี ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะครับ”
“พั๊วะ!”
“คุณชายเฉิน……”
เพียงเวลาสั้น ๆ ในหนึ่งนาที ก่วนฉู่อี้ตบหน้าตัวเองเป็นสิบครั้งจนมุมปากเริ่มเปรอะด้วยคราบเลือด
