ังติดหนี้ข้าอยู่หนา ชาติหน้าห้ามลืมเด็ดขาด…”
ล่วงไปอีกหนึ่งเดือน ลวี่หยางจึงออกจากถ้ำที่ปิดด่านมา
ทว่าครั้งนี้ เขากลับได้ยินข่าวหนึ่งซึ่งทำให้ใจสะท้านยิ่งนัก ที่สมาคมซานเหอ ศิษย์พี่รองหลัวอู๋หยา ทะลวงสู่ระดับวางรากฐานล้มเหลวสิ้นชีพแล้ว
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้?”
ภายในถ้ำพำนักของอิ๋นซานเจินเหริน ลวี่หยางทอดถอนใจยาว “ข้ากับศิษย์พี่หลัวมีไมตรีดั่งสหายรู้ใจ เดิมคิดว่าครานี้ออกด่านแล้วจักได้ดื่มสุราพูดคุยกับเขาเสียหน่อย…”
อิ๋นซานเจินเหรินได้ฟัง ก็เพียงส่ายหน้าเบา ๆ “เจ้ารองน่าเสียดายนัก เคล็ดวิชาของเขาคือคัมภีร์แท้จริงเทียนกงที่เป็นมรดกสายตรงของนิกายศักดิ์สิทธิ์หลังจากขั้นสมบูรณ์แล้วหลอมสำเร็จ‘ปราณวิเศษเทียนกง’จัดอยู่ในระดับชั้นสาม นอกจากนี้ยังบำเพ็ญมหาวิชาเทพสำเร็จอีกแขนงหนึ่ง ทั้งยังมีโอสถวางรากฐานอีกเม็ดหนึ่ง สมควรจะมีหวังที่จะทะลวงผ่านได้สามส่วน”
วางรากฐานนั้นยาก ยากเสียยิ่งกว่าการขึ้นสู่ฟ้าคราม
ลวี่หยางชาตินี้ก็อายุปาเข้าไปกว่าร้อยปีแล้ว หลัวอู๋หยาก็มิได้น้อยกว่า ความหวังสามส่วนในการทะลวงสู่ระดับวางรากฐาน นับว่าคุ้มค่าที่จะเอาชีวิตเข้าเสี่ยง
น่าเสียดาย ที่สุดท้ายเขากลับเดิมพันพ่ายแพ้
อิ๋นซานเจินเหรินทอดถอนใจครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองลวี่หยางแล้วเอ่ยว่า “ข้ามองดูเจ้าครานี้ออกจากด่าน คงมีเจตจำนงแน่วแน่แล้วกระมัง ตั้งใจจะทะลวงสู่ระดับวางรากฐานแล้วใช่หรือไม่?”
“สายตาศิษย์พี่แจ่มกระจ่างนัก”
ลว
