วมาคลานรอดเป้าให้กูมีความสุข กูอาจจะปล่อยมึงไปก็ได้นะ……”
“พั๊วะ”
ก่วนฉู่อี้ยังไม่ทันพูดจบก็มีถ้วยน้ำชาร้อนลอยไปกระแทกกับใบหน้าของเขาอย่างจัง
น้ำชาร้อนถูกสาดกระเด็นไปที่บาดแผลของก่วนฉู่อี้
ก่วนฉู่อี้มือกุมศีรษะแล้วมีเสียงร้องโหยหวนที่เสียดแทงลำคอเหมือนหมูกำลังจะถูกเชือด
เสียงร้องที่เจ็บปวดนี้ทำให้ทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง
ทุกคนหันไปมองเฉินเฟิงด้วยสายตาที่หวาดกลัว
พี่ใหญ่คนนี้ลงไม้ลงมือแบบไม่ให้ตั้งตัว
น้ำชาร้อน ๆ แบบนี้คิดจะสาดใส่หน้าก็สาด ช่างไม่มีเหตุผลเลย!
เฉินเฟิงส่ายหัวอย่างเหลือทน อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่เสียงรบกวนของก่วนฉู่อี้ทำให้เขาเหลือทนจริง ๆ
เขาจึงจำเป็นต้องทำมัน
