บทที่419 ก่วนฉู่อี้ผู้แสนโอเวอร์
“หลี่เล่อ แกทำแบบนี้ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ เมื่อกี้ตอนที่ฉันอยู่ด้านนอก แกเรียกใครว่าพี่เฟิง” ชายหนุ่มผมทองทำหน้าบูดบึ้ง คล้ายไม่พอใจ
“เขาคือพี่เฟิงที่แกเรียกใช่ไหม?” ยังไม่ทันรอให้หลี่เล่อพูด ชายหนุ่มผมทองหันไปมองทางเฉินเฟิง เพราะในห้องอาหารแห่งนี้ มีแค่เฉินเฟิงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้ชาย
“ใช่……” หลี่เล่อลำบากใจเล็กน้อย ชายหนุ่มผมทองคนนี้ชื่อว่าก่วนฉู่อี้ เป็นทายาทของคนรวย ครอบครัวของเขาทั้งมีเงินและมีอำนาจ เขาไม่สามารถมีเรื่องกับผู้ชายคนนี้ได้ ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าก่วนฉู่อี้หมายตาเพื่อนของเฉินเฟิงแล้ว เขาควรทำยังไงดี?
“ใช่ก็ดี ในเมื่อพี่เฟิงคนนี้เป็นเพื่อนของนาย ถ้าอย่างนั้นก็คือเพื่อนของฉัน ทุกคนเป็นเพื่อนกัน นั่งกินข้าวด้วยกันสักมื้อ คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง?” คำพูดนี้ของก่วนฉู่อี้เหมือนกำลังถามหลี่เล่อ แต่ความเป็นจริง เขาไม่ได้มองหลี่เล่อเป็นคนเลยด้วยซ้ำไป ยังไม่รอให้หลี่เล่อพูดจบ ก่วนฉู่อี้ดึงเก้าอี้ออกมา แล้วนั่งที่โต๊ะ
“สาวสวยทั้งหลาย คงไม่ถือสาที่ผมจะนั่งร่วมโต๊ะกับพวกคุณหรอกใช่ไหมครับ?”
ก่วนฉู่อี้คลายยิ้มบางๆ เขาเลิกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นนาฬิกาวาเชอรองกงสุลตองแตงบนข้อมือ
เขาเชื่อ ขอแค่ผู้หญิงพวกนี้ไม่ได้ตาบอด ก็น่าจะเข้าใจ ว่าสิ่งที่เขาทำมันหมายความว่าอะไร
หูเซอร์หยวนคลายยิ้มบางๆ หยิบแก้วตรงหน้าขึ้นมา แล้วดื่มไวน์เข้าไปหนึ่งอึก เธอไม่ได้สนใจ
