เขาเคล้าไปด้วยความท้าทาย：“ผมจะกินข้าวกับสาวๆสวยๆ พี่คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
“ไม่หรอก” เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ ราวกับไม่สนใจความท้าทายของก่วนฉู่อี้
“ไม่หรอก?” ก่วนฉู่อี้กระตุกยิ้มมุมปาก：“พี่รู้ดีหนิว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ”
“พี่เฟิง?” หลี่เล่อประหลาดใจเล็กน้อย นิสัยของเฉินเฟิง ไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ แม้แต่หลี่สื้อผิงเขายังกล้ามีเรื่องด้วย ทำไมพอกับก่วนฉู่อี้ เขากลับนิ่งไปละ
ก่วนฉู่อี้ไม่รู้ว่าในใจของหลี่เล่อกำลังคิดอะไร จากที่เขาดู เฉินเฟิงยอมคนง่ายๆแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะถึงยังไงก็เห็นๆกันอยู่แล้ว ขอแค่มีตา ล้วนสามารถดูออกว่า ภูมิหลังของเขาไม่ธรรมดา
คนอย่างเขาอยากจะจีบสาว เฉินเฟิงก็ควรประเคนผู้หญิงพวกนั้นมาตรงหน้าเขา
“พวกเธอเป็นนักศึกษากันหมดเลยใช่ไหม?”
หลังจากก่วนฉู่อี้มองเซียวรั่วและหูเซอร์หยวนอย่างพิจารณาโดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว เขาก็พูดขึ้นพร้อมกับคลายยิ้ม
เซียวรั่วขมวดคิ้ว นัยน์ตาคู่สวยฉายความรังเกียจออกมาเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบคำถาม
กลับกลายเป็นหูเซอร์หยวน ที่เหมือนจะสนใจก่วนฉู่อี้ เธอยิ้มแล้วพูดขึ้น：“คุณมองออกได้ยังไงคะ?”
เมื่อเห็นหูเซอร์หยวนตอบ ดวงตาของก่วนฉู๋อี้เปล่งประกายขึ้นมาทันที
มีโอกาสจีบจิด！
ถึงแม้ในใจจะรู้สึกดีใจ แต่ก่วนฉู่อี้ไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่น้อย ในฐานะคนที่ชำนาญในการจีบสาวมาหลายปี ก่วนฉู่อี้รู้ดี ยิ่งเวลาแบบนี้ ก็ยิ่งต้องนิ่งสงบ ต้องยิ่งรักษาความลึกลับของตนเอ
