้เฉินเฟิงรู้จัก
“พี่เฟิง สวัสดีค่ะ”
หูเซอร์หยวนที่ถูกแนะนำตัวยืนขึ้น เธอยิ้มแล้วยื่นมือไปหาเฉินเฟิง
เฉินเฟิงเองก็ยิ้มแล้วยื่นมือออกมา เขาจับมือกับหูเซอร์หยวน ผู้หญิงคนนี้ที่ชื่อหูเซอร์หยวน ไม่ธรรมดา
หลังจากแนะตัวหูเซอร์หยวนจบลงแล้ว เซียวรั่วก็แนะนำผู้หญิงที่เหลืออีกสี่คน
ผู้หญิงที่เหลืออีกสี่คนไม่มีอะไรน่าสงสัย นอกจากหน้าตาที่สวยแล้ว เรื่องอื่นๆ ก็เป็นปกติดี
ตอนกินข้าว เป็นเครื่องยืนยันสิ่งที่เฉินเฟิงคาดเดาเอาไว้
ทั้งห้องอาหารกลายเป็นหูเซอร์หยวนที่เหมือนเจ้าภาพ ทั้งหมดล้วนเป็นหูเซอร์หยวนคนเดียวที่พูดคุยอย่างเป็นธรรมชาติ คอยสร้างบรรยากาศ
ในทางกลับกันเจ้าภาพอย่างเซียวรั่ว แทบไม่มีโอกาสพูดแทรกเลย
ตอนแรกเฉินเฟิงคิดว่า คนอื่นๆคงจะไม่พอใจกับการกระทำของหูเซอร์หยวนไม่มากก็น้อย
แต่สีหน้าของทุกคนกลับแสดงให้เห็นว่า เฉินเฟิงคิดมากไปแล้ว
พวกเธอไม่ได้รู้สึกไม่พอใจหูเซอร์หยวนแม้แต่น้อย อีกทั้งยังรู้สึกรับได้กับสิ่งที่หูเซอร์หยวนทำ
เฉินเฟิงหรี่ตาลง มองดูอย่างพิจารณา เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนเร้นเอาไว้
ถึงแม้หูเซอร์หยวนจะน่าสงสัยว่าเธอต้องการมีครอบงำทุกคน แต่สิ่งที่เธอทำมีระดับมาก เวลาที่เธอพูด เธอคอยสังเกตความรู้สึกของคนอื่น เมื่อเห็นว่ามีใครรู้สึกไม่พอใจ เธอก็จะหันไปหาคนคนนั้น ให้โอกาสคนนั้นได้พูด เพื่อคลายความไม่พอใจ
ความใส่ใจในรายละเอียด รู้จักดูสีหน้าของคนอื่น อีกทั้งยังรู้จักควบคุมใจคน
