เฉินเฟิงให้ประเมินหูเซอร์หยวนอีกครั้ง
ผู้หญิงคนนี้ นอกจากจะเป็นนักศึกษาแล้ว เธอต้องมีตัวตนอีกอย่างแน่นอน
เธอไม่ใช่คนที่ชื่นชมเขาอย่างที่เซียวรั่วบอก
วันนี้เธอมาที่นี่ คงมีเป้าหมายอย่างอื่น
เฉินเฟิงเก็บความระมัดระวังตัวเอาไว้ในใจ
“จริงด้วย พี่เฟิง พี่ไม่ใช่คนจงไห่ใช่ไหมคะ” เวลานี้ หูเซอร์หยวนเปลี่ยนบทสนทนามาที่เฉินเฟิง ใบหน้าของเธอที่มองมาทางเฉินเฟิงแต้มไปด้วยรอยยิ้ม คล้ายว่าอยากมองอะไรบางอย่างจากสีหน้าของเฉินเฟิง
“อื้ม พี่ไม่ใช่คนจงไห่” เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ แล้ววางแก้วเหล้าในมือลง
“แล้วพี่เฟิงเป็นคนที่ไหนคะ?” หญิงสาวหน้าตาใสซื่อเรียบร้อย อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา
“ยันเจียงครับ” เฉินเฟิงยิ้มแล้วพูดออกมาสองคำ ในเวลาเดียวเขามองหูเซอร์หยวนสูงขึ้นอีกระดับ ฝีมือของหูเซอร์หยวน ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
เธออยากลองเชิงตน แต่กลับไม่พูดเอง ทว่าใช้วิธีโยนกรวดล่อหยอก ให้คนอื่นช่วยถามแทนเธอ
“ยันเจียง?”
เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินเฟิง เซียวรั่วตกใจเล็กน้อย ก่อนหน้านี้หลินหวั่นชีวบอกว่า เฉินเฟิงมาจากเมืองชางโจวไม่ใช่หรอ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นยังเจียงได้ละ
