บทที่ 415 ความคิดของหลี่เล่อตอนที่เป็นนักเรียน
หวางซือหยวนชักสีหน้าให้เฉินเฟิง แน่นอนว่าเฉินเฟิงเองก็ทำหน้าไม่พอใจให้กับหวางซือหยวน
ทั้งสองเดินผ่านกันไปด้วยสีหน้าเย็นชา
หลังจากเดินไปถึงโซนออฟฟิศ เฉินเฟิงก็ได้เจอกับหลี่เล่อ
ท่าทีของหลี่เล่อในวันนี้แปลกมาก คล้ายว่ามีบางอย่างผิดปกติ
โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เจอกับเฉินเฟิง ความผิดปกตินี้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เดิมทีเฉินเฟิงคิดว่าหลี่เล่อมีเรื่องจะพูดกับตน แต่รออยู่นานครึ่งวัน หลี่เล่อกลับพูดออกมาแค่คำเดียว：“พี่เฟิง อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์” เฉินเฟิงยิ้ม เห็นได้ชัดว่าหลี่เล่อมีเรื่องอะไรบางอย่าง แต่เขากลับไม่พูด ตนก็ไม่ควรถามออกไปตรงๆ
เป็นแบบนี้ ช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตอนเที่ยงหลังจากเลิกงาน หลี่เล่อเดินมาตรงหน้าเฉินเฟิงด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน ：“พี่เฟิง คือ……ผมอยากเลี้ยงข้าวพี่”
“มีเรื่องอะไรนายก็พูดออกมาตรงๆเถอะ พวกเราสองคนไม่ต้องเกรงใจกันหรอก” เฉินเฟิงคลายยิ้มบางๆ เห็นได้ชัดว่าหลี่เล่อมีเรื่องอะไรบางอย่างต้องการให้เขาช่วย แต่ไม่กล้าพูดออกมาตามตรง ดังนั้นจึงเอาเรื่องเลี้ยงข้าวมาเป็นข้ออ้าง
เฉินเฟิงรู้จุดประสงค์แล้ว หลี่เล่อประหม่ามากกว่าเดิม แต่ในเวลาเดียวกัน ภายในใจรู้สึกตื้นตัน สิ่งที่ตื้นตันก็คือ เฉินเฟิงไม่ได้มองเขาเป็นคนนอก
“คือ……เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ พี่เฟิง วันนี้ผมมีนัดกินเลี้ยงกับเพื่อน ผมไม่กล้าขับโฟล์คสวาเก้นซานตาน่าคันนั้นของผมไป
