หยาหมุนตัวหันหลังเดินออกไป เธอไม่ได้ฟังคำอธิบายของหลิวคุนแม้แต่น้อย
“พี่คุน ทำยังไงดีครับ?” อู่จื้อเคออดไม่ได้ที่จะมองไปทางหลิวคุน สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะเขาปากพล่อยเรียกหลินหวั่นชีวว่าพี่สะใภ้ ถ้าไม่มีคำว่าพี่สะใภ้ บางทีเรื่องคงไม่มาถึงขั้นนี้
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลิวคุนขมวดคิ้วอย่างจนปัญญา เจอกับเสี้ยเมิ่งเหยาในวันนี้ ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึง
อีกทั้งมองดูแล้ว ความสัมพันธ์ของเฉินเฟิงและเสี้ยเมิ่งเหยา ยังคงลึกซึ้งมาก
แต่เพราะความลึกซึ้งนี้ จึงทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดในวันนี้
ถึงแม้อาการของหลินหวั่นชีวจะทรงตัวแล้ว แต่เพื่อกันไม่ให้เกิดอันตรายขึ้นอีก เฉินเฟิงจึงเชิญเจียงจุงถิงมา โดยผ่านสือโพ่จุน
หลังจากตรวจดูอาการแล้ว เจียงจุงถิงเดินมาตรงหน้าเฉินเฟิงด้วยสีหน้าแปลกๆ
“อาเจียง หวั่นชีวเป็นยังไงบ้างครับ?” เฉินเฟิงถามเสียงทุ้มต่ำ
เจียงจุงถิงไม่ได้ตอบคำถามเฉินเฟิง แต่กลับถามเขา：“คุณเฉิน คุณแน่ใจหรอว่าก่อนหน้านี้คุณหลินถูกรถชน?”
“แน่ใจครับ” เงียบไปครู่หนึ่ง เฉินเฟิงยิ้มเศร้า เขาพอจะเดาอาการของหลินหวั่นชีวได้แล้ว
หนึ่งวินาทีถัดมา เจียงจุงถิงยืนยันในสิ่งที่เขาคาดเดาเอาไว้ “ร่างกายของคุณหลิน ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ”
“ดูเหมือนว่าคุณเฉินไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับอาการของคุณหลิน?” เจียงจุงถิงอดไม่ได้ที่จะมองเฉินเฟิง อาการของหลินหวั่นชีว ไม่สามารถใช้คำว่าปาฏิหาริย์ทางการแ
