หยา เขาก็ไม่สามารถอารมณ์เสียใส่ไปได้
“งั้น…..ประธานหวาง คุณสามารถนัดบอดกับเสี้ยเมิ่งเหยาได้แล้ว ไอ้สวะนั่นก็ไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครมารบกวนคุณแล้ว” หลินหลันยิ้มและเอ่ยปากพูด เมื่อดูจากท่าทางตอนนี้ของหวางเต๋อฝู เขาชอบเสี้ยเมิ่งเหยามาก ไม่มีเฉินเฟิงมาขัด ทั้งสองคนนัดบอดกันอย่างราบรื่น ไม่แน่อาจจะหมั้นกันวันนี้เลยก็ได้
“อืม”
หวางเต๋อฝูพยักหน้าเบาๆ เขาเกิดความภูมิใจอย่างเกินบรรยาย เสี้ยเมิ่งเหยาเพิ่งปฏิเสธเฉินเฟิงไปต่อหน้าเขา และทำให้เขาปลื้มใจมาก
หลังจากที่ได้พิจารณาสักครู่ หวางเต๋อฝูยิ้มเล็กน้อยและเอ่ยปากพูดว่า: “คุณเสี้ยอดีตสามีของคุณ….หยาบคายมาก ที่คุณหย่ากับเขา เป็นเรื่องที่ฉลาดมาก”
“ประธานหวาง ที่คุณพูดถูกต้องเลย แต่ไอ้สวะนั่น ไม่ใช่แค่คนหยาบคายธรรมดา เขายังเป็นคนหัวรุนแรง! ประธานหวาง คุณไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันอยู่ที่บ้าน ไอ้สวะคนนั้นตบฉันตั้งกี่ครั้ง ไอ้สวะนั่นมองเขา ไม่เคยเห็นฉันเป็นแม่ยายเลย” หลินหลันไม่ได้รับความเป็นธรรมจนเริ่มน่าเวทนา ความคิดของเธอในเวลานี้ง่ายมาก มันคือการสร้างเรื่องที่ครอบครัวตนเองถูกรังแกมาต่อหน้าหวางเต๋อฝู เพื่อเพิ่มโอกาสในการนัดดูตัวให้สำเร็จ
สำหรับเฉินเฟิงผู้น่าอับอาย ในขณะนี้ก็เป็นเพียงแค่ถือโอกาสก็เท่านั้นเอง
“อะไรนะ? แม้แต่คุณก็โดนตบงั้นหรือ? !”
เมื่อฟังคำพูดของหลินหลันจบ สีหน้าของหวางเต๋อฝูก็มืดมนทันที เขาคิดไม่ถึง ว่าเฉินเฟิงจะทำเกินไปได้ขนาดนี
