้ บ้าไปแล้ว แม้แต่แม่ยายตัวเองก็ยังตบ
ทำตัวเช่นนี้ ไม่กลัวโดนฟ้าผ่าบ้างหรือ?
“ใช่สิ ไอ้สวะนี้ไม่เคยมีความเคารพอยู่ในสายตา เขารังแกผู้หญิงอย่างเราสองคน กลั่นแกล้งจนแย่มากๆ ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันก็ไม่ให้เสี้ยเมิ่งเหยากับเขาหย่ากันหรอก” หลินหลันน้ำตาไหลพรากและเล่าเรื่องน่าเวทนาต่อ
หวางเต๋อฝูกำหมัดไว้แน่น น้ำตาร่วงลงมาบนใบหน้าที่เศร้าหมอง “คุณเสี้ย คุณวางใจได้ คนเลวคนนั้นที่รังแกพวกคุณแม่ลูก ผมจะต้องเอาคืนให้สาสมแน่นอน หลังจากวันนี้ไป ผมจะไม่ปล่อยให้เขามารังควานพวกคุณได้อีก”
เมื่อได้ยินความภักดีของหวางเต๋อฝู หลินหลันก็ดูมีความสุขมาก
หลังจากนั้นก็หันไปมองที่เสี้ยเมิ่งเหยา หลินหลันรีบพูดกระตุ้น: “เมิ่งเหยา มัวอึ้งอะไรอยู่ รีบๆขอบประธานหวางซะสิ!”
“ขอบคุณอะไร?” คำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยายังคงอยู่ในความนิ่งสงบ แต่น้ำเสียงนั้นเย็นชาอย่างไม่มีสิ่งใดเทียบ
หลินหลันถึงกับผงะ: “ขอบคุณประธานหวางที่ช่วยเธอจัดการไอ้สวะนั่นไง”
“จัดการเฉินเฟิงเหรอ?”
มุมปากของเสี้ยเมิ่งเหยายกขึ้น ทันใดนั้นก็ยิ้มเยาะเย้ยและมองไปที่หวางเต๋อฝู： “เขาคู่ควรเหรอ?”
เขาคู่ควรเหรอ? !
ตูม!
3 คำนั้นราวกับว่าฟ้าร้อง เสียงลั่นนั้นดังขึ้นอยู่ในใจของผู้ชมทุกคน เสียงนั้นทำให้ผู้คนไหวติงเล็กน้อย
ชั่วครู่ใหญ่ หลินหลันถึงจะมีปฏิกิริยาตอบกลับ
หลังจากที่มีปฏิกิริยาตอบกลับ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที เธอรีบตะโกน: “เมิ่งเหยา เธอพูดอะไร? ! รีบมาขอโทษ
