บทที่ 407 นักดาบ
จู่ๆลมหายใจที่โหดเหี้ยมเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ทำให้ทุกคนตรงนั้นต่างก็ตกตะลึงแล้ว สีหน้าเปลี่ยนไปมาก
ประธานหวางที่เผชิญหน้ากับลมหายใจที่โหดเหี้ยมของเฉินเฟิง ก็ยิ่งตกตะลึงแม้แต่เก้าอี้ก็นั่งไม่ติดแล้ว
บนตัวของไอ้เศษสวะคนนี้ ทำไมถึงได้มีลมหายใจที่โหดร้ายอย่างนี้？！
ผู้คนตรงนั้นที่ได้เห็นต่างก็พากันตกอกตกใจ เฉินเฟิงก็ตระหนักได้ว่าตัวเองยั้งสติไม่อยู่จนทำเรื่องที่เสื่อมเสียแล้ว
หลังจากที่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อารมณ์ของเฉินเฟิงก็สงบลงแล้ว
“เมิ่งเหยา ผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย หากคุณสมัครใจที่จะนัดบอดเขาเอง ก็นั่งตรงนี้ไม่ต้องขยับ ดูตัวต่อไป”
“ถ้าหากว่าคุณไม่สมัครใจที่จะดูตัว คุณก็ลุกขึ้นยืน แล้วไปพร้อมกับผม”
เมื่อพูดประโยคนี้จบแล้ว เฉินเฟิงก็ยื่นมือออกไปตรงหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา รอเสี้ยเมิ่งเหยาตอบสนองกลับอย่างเงียบๆ เดิมทีคิดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะยื่นมือออกมาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วไปพร้อมกับเขา
แต่ หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……
สามวินาทีผ่านไปแล้ว ท่าทางของเสี้ยเมิ่งเหยากลับยังคงสงบเช่นเดิม ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆทั้งสิ้น
เฉินเฟิงหัวเราะให้ตัวเอง ทันใดนั้นก็ดึงมือกลับเข้ามา
เขาเข้าใจแล้ว เขาเข้าใจความคิดของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว
การนัดบอดครั้งนี้ เธอยินยอมเอง ไม่ได้มีใครมาบีบบังคับเธอเลย
ที่ตัวเองรู้สึกว่าโดนบังคับ ก็เป็นเพียงตัวเองที่คิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียว
“ขอโทษนะ รบกวนแล
