้ว……”
เฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมทั้งหันหลังกลับทันที เดินไปที่ประตูเพียงลำพัง
เขาคิดว่าความรักแข็งแกร่งกว่าทองคำ ก็คงจะเป็นเพียงแค่เรื่องตลกขบขันเท่านั้น
บนโลกใบนี้ ไม่มีความรักไหนแข็งแกร่งไปกว่าทองคำ
มีเพียงแค่นกที่ดีจะรู้จักเลือกกิ่งไม้พำนักนอน
ตอนที่เสี้ยเมิ่งเหยาอยู่กับเขา เขาไม่เพียงแค่ไม่สามารถมอบความสุขให้กับเสี้ยเมิ่งเหยาได้ แถมยังทำให้เสี้ยเมิ่งเหยาวิตกกังวลอยู่ตลอด สามารถเสียชีวิตได้ทุกเมื่อด้วยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากตระกูลเฉิน
ดังนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาจึงมีสิทธิ์ที่จะเลือกคนอื่น เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องไปว่ากล่าว ตำหนิ
เมื่อเห็นเฉินเฟิงเดินออกไปอย่างอกสั่นขวัญหาย หลินหลันและหลินเย่นภาคภูมิใจอย่างมาก……
หลินหวั่นชีวก็เดินตามไปด้วยท่าทางที่เป็นกังวล
หลังจากที่ออกมากจากฮงเยคลับ ข้างนอกอันกว้างใหญ่ไพศาลจนมองไม่เห็นขอบเขต แม่น้ำหวงผู่ที่ไหลเชี่ยว
น้ำไหลจ๊อกๆ！
แสงไฟสีขาวที่สาดส่อง เปิดคลายท้องฟ้าที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝนออก
มีเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องตามมา เม็ดฝนเม็ดใหญ่เทลงมาอย่างกระหน่ำ
เฉินเฟิงกลับว่าไม่ได้กางร่ม แถมไม่เรียกแท็กซี่ด้วย ปล่อยให้เม็ดฝนที่เยือกเย็นตกกระทบมาที่ตัว
“พี่เฉินเฟิง！”
หลินหวั่นชีวรีบตามออกมาอย่างร้อนใจ นี้เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเฉินเฟิงขวัญหนีดีฝ่อ เธอก็รู้สึกปวดใจอย่างไม่มีเหตุผล
“หวั่นชีว คุณกลับไปเถอะ ผมอยากอยู่เงียบๆคนเดียว” เฉินเฟิงหยุดย่างก้าวไปชั่วขณะ
