หันหน้ากลับมามองหลินหวั่นชีว
หลินหวั่นชีวส่ายหน้า น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย : “พี่เฉินเฟิง ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันเอง ถ้าหากไม่มีฉัน พี่กับพี่สะใภ้……”
“ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ” เฉินเฟิงพูดตัดบทหลินหวั่นชีว
“ฉันหย่ากับเมิ่งเหยา เป็นเพราะเรื่องอื่น”
เมื่อพูดจบแล้ว เฉินเฟิงก็หันหลังเดินออกไปทันที
หลินหวั่นชีวกลับไม่ฟังคำพูดของเฉินเฟิงพร้อมเดินออกไป เดินตามหลังเฉินเฟิงไปที่ละก้าวอย่างเชื่องช้า
ทั้งสองคนต่างก็เดินเปียกปอนอยู่ท่ามกลางสายฝน
หลังจากนั้นไม่นาน แลนด์โรเวอร์กันกระสุนสีดำก็ปรากฏตัวออกมาท่ามกลางสายฝนแล้ว
แลนด์โรเวอร์กันกระสุนสีดำคันนี้ ขับมาอย่างช้าๆ เหมือนกับวิญญาณยังไงอย่างนั้น ขับตามหลังเฉินเฟิงและหลินหวั่นชีว คอยรักษาระยะห่างความปลอดภัยประมาณ 100 เมตรจากตัวเฉินเฟิง ไม่ไกล และก็ไม่ใกล้
เฉินเฟิงที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อกลับไม่เห็นถึงการมีอยู่ของแลนด์โรเวอร์กันกระสุนคันนี้เลย ยังคงต่างคนต่างเดินอยู่เช่นเคย
หลังจากนั้นไม่กี่นาที เฉินเฟิงก็เดินขึ้นสะพานใหญ่
ในเวลานี้ แลนด์โรเวอร์กันกระสุนสีดำก็เร่งความเร็วขึ้นทันที อย่างกับสัตว์ร้ายที่ออกจากกรงยังไงอย่างนั้น พุ่งออกมาจากท่ามกลางสายฝนทันที กระแทกไปที่เฉินเฟิงเลย
ระยะห่างกว่า100เมตร หายไปในพริบตา！
และเฉินเฟิงในเวลานี้ หมดสติไปทันที！
กลับเป็นว่าหลินหวั่นชีว เหมือนว่ามีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องอันตราย ก็เริ่มที่จะมีปฏิกิริยาตอบสนองก่อน
หลังจาก
