อให้เสี้ยเมิ่งเหยาพูดจบ หลินหลันก็รีบตัดบทเสี้ยเมิ่งเหยา
“ลูกหย่ากับไอ้สวะนั้นแล้ว ตอนนี้ลูก เป็นอิสระแล้ว”
“ลูกไม่ไปนัดบอด หรือว่าจะเป็นม่ายทั้งชีวิตงั้นเหรอ?”
“แม่ ฉันกับเฉินเฟิงเพิ่งจะหย่ากันได้ไม่กี่วัน?！ตอนนี้แม่ยังจัดการนัดบอดอีก เคยคิดถึงความรู้สึกฉันบ้างไหม！” เสี้ยเมิ่งเหยาโมโห เธอคิดไม่ถึง ไม่คิดว่าหลินหลันจะไร้ยางอายขนาดนี้ เธอกับเฉินเฟิงเพิ่งจะหย่ากันไม่ถึงสัปดาห์ ก็จัดการเรื่องนัดบอดให้กับเธอแล้ว นี่ถ้าหากว่าคนอื่นรู้เข้า คนอื่นจะมองเธอยังไง?
เห็นเสี้ยเมิ่งเหยาโมโห น้ำเสียงของหลินหลันก็อ่อนลง： “เมิ่งเหยา แม่ไม่อยากนัดบอดให้ลูกเร็วขนาดนี้ แต่ป้ารองบอกว่า รองประธานบริษัทของพวกเธอเดือนที่แล้วเพิ่งหย่าพอดี หลายวันมานี้กำลังหาคู่นัดบอด หลังจากที่ป้ารองเอารูปถ่ายของลูกให้รองประธานคนนั้นดู รองประธานคนนั้นพอใจมาก แสดงท่าทางอยากเจอลูก…..”
“แม่ มากเกินไปแล้วนะ！ ป้ารองคิดอะไรอยู่แม่ไม่รู้เหรอ！” เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธจนตัวสั่น แม้ว่าไม่เคยเห็นรองประธานที่หลินหลันพูดคนนั้น แค่ให้แม่หัวนิ้วเท้าคิดก็รู้แล้วว่า อายุของรองประธานคนนั้น ไม่น้อยแน่นอน เกรงว่าเป็นพ่อก็ยังได้เลย
บอกให้เธอไปนัดบอดกับรองประธานคนนั้น ที่จริงก็แค่อยากขายเธอให้กับรองประธานคนนั้น จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นให้หลินเย่นเลื่อนตำแหน่งในบริษัทจงเสิ้ง
หลินหลันฉีกยิ้ม ความคิดของหลินเย่นเธอต้องรู้แน่นอน แต่ว่าเวลานี้อยู่ต่อหน้าเสี้ย
