เมิ่งเหยาไม่สามารถพูดความจริงได้
“เมิ่งเหยา ความคิดของป้ารองแม่รู้ดี เธอก็แค่ทำเพื่อลูก”
“ข้อเสียของรองประธานคนนั้นก็แค่อายุเยอะไปหน่อย นอกจากอายุเยอะแล้ว ด้านอื่นๆของเขาดีหมดเลย คฤหาสน์ในชื่อของเขา ก็มีอยู่สองหลัง คฤหาสน์สองหลังนี้ ทั้งสองอยู่ในเขตพื้นที่เจริญของจงไห่ แต่ละแห่งมูลค่าถึงสองสามพันล้านได้ นอกจากคฤหาสน์สองหลังนี้แล้ว คนนั้นเขายังมีรถหรูสี่คัน อีกทั้งยังมีหุ้นในบริษัทจงเสิ้ง15%”
“ได้ยินป้ารองบอกว่า หุ้น15% นั้น ในตลาดตอนนี้มีค่ากว่าสี่สิบล้าน”
“เมิ่งเหยา ถ้าลูกได้แต่งงานกับรองประธานคนนั้น ชาติหน้า ไม่ซิ ชาติหน้าๆ ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องชีวิตความเป็นอยู่แล้ว” ขณะที่พูดนั้น ในแววตาของหลินหลันเป็นประกายสีเขียว สี่สิบกว่าล้าน เมื่อก่อนแค่คิดเธอก็ไม่กล้าคิด แต่ตอนนี้ เธอกลับได้มีโอกาสเข้าใกล้มัน
เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันแน่น น้อยใจเล็กน้อย： “แม่ ในสายตาแม่ ฉันเป็นแค่สินค้าเหรอ?”
หลินหลันขมวดคิ้ว： “เมิ่งเหยา ลูกพูดอะไรนะ? สินค้าอะไรกัน แม่แค่ไม่อยากให้ลูกหาสามีสวะอย่างเฉินเฟิง ไม่อยากให้เสียเปรียบอีกครั้งเท่านั้นเอง….”
“พอแล้ว！”หลินหลันยังพูดไม่จบ ก็ถูกเสี้ยเมิ่งเหยาตัดบท： “แม่ เฉินเฟิงไม่ใช่สวะ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ตลอดจนในอนาคต เขาก็ไม่ใช่สวะ！”
“อีกอย่าง อยู่กับเขามา แต่ไหนแต่ไรฉันไม่เคยเสียเปรียบ”
“สำหรับตอนนี้ ฉันจะมีสามีแบบไหน ไม่เกี่ยวอะไรกับแม่ เรื่องนี้แม่ไม่ต้องม
