ายุ่ง！” หลังจากพูดจบ เสี้ยเมิ่งเหยาหมุนตัวแล้วก็ไป หลินหลันที่อยู่ที่เดิมกลับระเบิดความโกรธออกมา： “เสี้ยเมิ่งเหยา！พูดอะไรของแกน่ะ?！ แกเป็นลูกสาวฉันนะ แกจะหาสามี จะไม่เกี่ยวกับฉันได้ยังไง！”
“เสี้ยเมิ่งเหยา หยุดนะ แกมาคุยกับฉันให้รู้เรื่องก่อน！” หลินหลันตามเสี้ยเมิ่งเหยาออกมาจากสนามบิน
เพิ่งจะออกจากสนามบิน ก็พบกับหลินเย่นและถางรั่วเสวี่ยนสองแม่ลูก
“ป้ารอง”แม้ว่าในใจจะโกรธ แต่ต่อหน้าหลินเย่น เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไม่อยากเสียมารยาท
หลินเย่นพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นฉันมองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา ถอนหายใจออกมาอย่างไม่จริงใจ: “ครั้งที่แล้วที่โรงพยาบาล ทำไมไม่เห็นว่าเมิ่งเหยาเด็กคนนี้สวยขนาดนี้นะ”เสี้ยเมิ่งเหยายิ่งสวย หลินเย่นยิ่งดีใจอย่างแน่นอน
“ป้ารองชมเกินไปแล้ว”เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้ว สำหรับหลินเย่นป้ารองคนนี้ ในใจเธอลึกๆแล้วไม่ชอบเลย แต่ไม่ว่าจะไม่ชอบแค่ไหน หลินเย่นก็เป็นป้ารอง
ได้ยินเสียงที่หลินเย่นชมเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ถางรั่วเสวี่ยนอดไม่ได้ที่จะอิจฉาเล็กน้อย หลังจากที่พบกับเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว เป็นครั้งแรกที่เธอสงสัยเกี่ยวกับสถานะหญิงงามอันดับหนึ่งในตระกูลหลินของเธอเอง
“พี่สาวก็สวยจริงๆ น่าเสียดายที่แต่งกับพี่เขยที่เป็นเศษสวะแบบนั้น” ถางรั่วเสวี่ยนมองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยาแสร้งทำสงสาร คำพูดนี้ของเธอ ดูเผินๆก็จะรู้สึกว่ากำลังเยินยอเสี้ยเมิ่งเหยา แต่ความเป็นจริงกลับคือกำลังประชดว่าเสี้ยเมิ่งเหยาว่าตาบอ
