บทที่ 398 ไม่เจอกันนานเลย
ไม่นาน นักศึกษามหาลัยจงไห่หลายคนก็โยงไปถึงเฉินเฟิง
เพราะเมื่อกี้เฉินเฟิงดังมาก แถมยังเล่นเปียโนได้เยี่ยมยอดมาก
พอฉู่ชีงฉือพูดถึงเพื่อนเก่าเสร็จ เธอเบนสายตาไปที่ด้านหลังเวที ยิ้มพูดว่า: “ไม่รู้ว่าเพื่อนจะยอมช่วยไหม?”
ด้านหลังเวที พอได้ยินฉู่ชีงฉือพูดแบบนี้ เฉินเฟิงอดยิ้มเศร้าไม่ได้
เขารู้ดีว่า เพื่อนเก่าที่ฉู่ชีงฉือพูดหมายถึงใคร
แต่เขาไม่คิดเลยว่า ฉู่ชีงฉือจะขออะไรแบบนี้ออกมา
“พี่เฟิง เพื่อนเก่าที่ฉู่ชีงฉือพูดคงไม่ใช่พี่หรอกนะ?!” ตอนที่ฉู่ชีงฉือตวัดสายตามองมาที่ด้านหลังเวที เซียวรั่วฉุกคิดได้ เพื่อนเก่าของฉู่ชีงฉือเป็นไปได้มากว่าจะเป็นเฉินเฟิง?!
“พี่เอง” เฉินเฟิงยิ้มเศร้าพยักหน้า
“พี่จริงๆ?!” เซียวรั่วเบิกตากว้าง เธอรู้สึกเหมือนหัวใจโดนกระแทกอย่างแรง เฉินเฟิงรู้จักกระทั่งฉู่ชีงฉือ!
เฉินเฟิงส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไรมากมายกับเซียวรั่ว เขาเดินไปทางเวที
เฉินเฟิงเดินขึ้นเวทีอีกครั้งต่อหน้าสายตาประชาชน
ด้านล่างเวทีเสียงเซ็งแซ่อีกครั้ง
“พระเจ้า เพื่อนของเทพธิดาฉู่คือเจ้าชายเปียโนน้อยหรือเนี่ย?!”
“เจ้าชายเปียโนน้อยนี่เป็นใครกันแน่เนี่ย? เล่นเปียโนได้ยอดเยี่ยมก็แล้ว ยังเป็นเพื่อนกับเทพธิดาฉู่อีก”
“เขาเหมือนเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้ร่วมงานกับเทพธิดาฉู่ต่อหน้าสาธารณชนด้วยนะ”
“ไม่ใช่เหมือนเป็น ใช่เลย! เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้ร่วมงานกับเทพธิดาฉู่ต่อหน้าสาธารณชน”
“ตายล่ะ พรุ
