บทที่ 395 ลอบกัด
“เหวินซั่วน่ะ คราวนี้ต้องฝึกฝนใหม่แล้วล่ะ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน คำพูดโบราณพวกนี้จะลืมไม่ได้เลยนะ” หยางเจี้ยนโสงพึมพำออกมา ก่อนเฉินเฟิงเริ่มเล่นเปียโนเขาไม่คิดสักนิดว่าเฉินเฟิงจะชนะ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าเฉินเฟิงตบหน้าทุกคนหมด
ใครบอกว่าคนที่ขับรถซานตาน่ามือสองจะเล่นเปียโนไม่เป็นกัน?
คนเพียงคนเดียวในงานที่คาดเดาผลลัพธ์ได้คือฉู่ชีงฉือ
แต่ความตกใจของฉู่ชีงฉือในตอนนี้ไม่ได้น้อยไปกว่าทุกคนเลย
คนอื่นแค่รู้สึกว่า《เฟือร์เอลีเซอ》ที่เฉินเฟิงเล่นน่ะเพราะมาก แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณใน《เฟือร์เอลีเซอ》ของเฉินเฟิง
เฉินเฟิงทำให้《เฟือร์เอลีเซอ》มีชีวิตขึ้นมา!
นี่มันเหลือเชื่อเอามากๆเลย!
ฝีมือขนาดนี้ไม่ด้อยกว่านักเปียโนในประเทศพวกนั้นเลย เผลอๆจะดีกว่าซะอีก!
เฉินเฟิงเป็นใครกันแน่นะ?
ฝีมือศิลปะการต่อสู้ว่าสูงแล้ว นี่ทำไมเปียโนก็เล่นเก่งจนน่ากลัวขนาดนี้ด้วยล่ะ?
“ฉันเล่นเสร็จแล้ว นายไสหัวลงไปได้แล้วล่ะ”
บนเวที เฉินเฟิงสองมือไขว้หลัง สายตาจับจ้องไปที่ไป๋เหวินซั่ว พลางพูดเสียงเรียบ
ไป๋เหวินซั่วในตอนนี้ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องมาแพ้ไอ้กระจอกในสิ่งที่ตนถนัดที่สุดต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้
“ฉันไม่ยอมรับ!” ไป๋เหวินซั่วดวงตาแดงก่ำ เขารับไม่ได้ เขารับไม่ได้ที่ต้องแพ้ให้เฉินเฟิงแบบนี้!
คนกระจอกอย่างเฉินเฟิง ก็แค่พอดีมีฝีมือการเล่นเปียโนเท่าน
