ี่อยู่ใกล้ไป๋เหวินซั่วที่สุดได้สติขึ้นมาก่อน
เซียวรั่วสมองว่างเปล่า เธอคิดจะเตือนเฉินเฟิง แต่ตอนนี้เองหลินหวั่นชีวที่อยู่ข้างเธอโผเข้าหาเฉินเฟิงทันที!
เธอคิดจะใช้ร่างกายตัวเองป้องกันอันตรายให้เฉินเฟิง
ไป๋เหวินซั่วเห็นหลินหวั่นชีวโผเข้ามาก็สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา เขาไม่เพียงไม่คิดรามือ กลับยิ่งเพิ่มแรงมากขึ้นหลายเท่า!
นังแพศยา ไปตายซะเถอะ!
สายตาของไป๋เหวินซั่วเต็มไปด้วยความมาดร้าย เดิมทีเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว สิ่งใดที่เขาไม่ได้ เขายอมทำลายทิ้งดีกว่าให้คนอื่นได้ไป!
พอเห็นแผ่นไม้ที่ไป่เหวินซั่วจับทุ่มจะโดนตัวหลินหวั่นชีว หัวใจของทุกคนแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม มีหลายคนเริ่มหลับตาเหมือนไม่อยากเห็นภาพหลินหวั่นชีวโดนตีบาดเจ็บด้วย
ตอนนี้เอง เฉินเฟิงหมุนตัวกลับมาสีหน้าไร้อารมณ์ เห็นหลินหวั่นชีวที่โผเข้ามาระยะประชิด เขาอดถอนหายใจในใจไม่ได้
จากนั้นเขายื่นมือออกมาดึงเธอเข้าอ้อมกอด
อีกมือเปลี่ยนเป็นหมัดยื่นไปทางไป๋เหวินซั่ว
หมัดของเฉินเฟิงกระทบเข้ากับแผ่นไม้ในมือไป๋เหวินซั่วก่อน
“ปึ้ก” วินาทีที่กระทบกัน แผ่นไม้ในมือไป๋เหวินซั่วแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
หมัดของเฉินเฟิงผ่านแผ่นไม้ตรงเข้าที่หน้าไป๋เหวินซั่วท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของเขา
หมัดนั่นกระทบเข้ากับจมูกไป๋เหวินซั่วอย่างจัง เขารู้สึกเจ็บที่จมูกอย่างแรก ก่อนสายตาเริ่มหมุนวนเป็นลูกข่าง
“ปึ้ง”
ไป๋เหวินซั่วลอยกระเด็นออกไปเหมือนว่าวที่ไร้สา
