ทำมือฉันสกปรก”
เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ แต่ไป๋เหวินซั่วกลับโกรธจนหน้าดำหน้าแดง: “อย่ามาโม้ แกก็แค่กลัวเท่านั้นแหละ!”
“ใช่ นายพูดถูก ฉันกลัวแล้ว” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ ให้เขาแข่งเปียโนกับไป๋เหวินซั่วบนเวทีก็ทำตัวเขาเสียราคามากแล้ว ตอนนี้จะให้เขาแข่งบู้กับไป๋เหวินซั่วบนเวทีอีก เขาทำใจไม่ได้ จอมยุทธ์หั้วจิ้งอย่างเขาไม่กลัวขายหน้าหรือไง?
เฉินเฟิงพูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินลงจากเวทีเลย
ไป๋เหวินซั่วโดนเมินเฉย เขาโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยวชั่วร้ายมาก
“เหวินซั่ว ลงมาได้แล้ว เธอแพ้แล้ว” ด้านล่างเวที อธิการบดีเหอยืนขึ้นจากที่นั่งโซนวีไอพี พูดอย่างไม่ชอบใจนัก หน้าของมหาลัยจงไห่วันนี้โดนไป๋เหวินซั่วทำแตกย่อยยับไม่เหลือดีแล้ว
เหวินซั่วแพ้ให้กันคนทำงานธรรมดาอย่างเฉินเฟิงแล้ว แพ้ยังกะตีเนียนไม่ยอมรับ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ไม่รู้มหาลัยจงไห่จะโดนโลกภายนอกวิจารณ์ว่ายังไงบ้าง
เดิมคิดว่าอธิการบดีเหอเอ่ยปากทั้งที ไป๋เหวินซั่วคงยอมลงจากเวทีอย่างว่าง่าย
แต่ไป๋เหวินซั่วกลับทำอะไรที่ทุกคนคาดไม่ถึงออกมา!
ลอบกัด!
ไป๋เหวินซั่วกลับลอบกัดเฉินเฟิงในตอนที่เฉินเฟิงหมุนตัวไปแล้ว!
แผ่นไม้ในมือถูกเขายกขึ้นสูงและพุ่งเป้าฟาดไปที่ท้ายทอยเฉินเฟิงอย่างแรง!
ถ้าฟาดโดนจริงๆ งานนี้สมองเฉินเฟิงคงแตกระเบิดเหมือนแตงโมแน่!
การกระทำอันไวมากนี่ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกอยู่ในอาการตะลึง เสียงกรี๊ดของหญิงสาวหลายคนค้างอยู่ในลำคอ
เซียวรั่วกับหลินหวั่นชีวท
