บทที่ 394 โชคชะตาชักพา
“หวั่นชีว พี่เฟิงเล่นเปียโนเป็นหรอ?” เซียวรั่วเริ่มหวั่นๆ เธอคิดไม่ตกจริงๆว่าทำไมเฉินเฟิงต้องแข่งเปียโนกับไป๋เหวินซั่วด้วย ระดับฝีมือเปียโนของไป๋เหวินซั่วเรียกได้ว่าสูงอย่างเห็นพ้องต้องกัน เฉินเฟิงแข่งเปียโนกับเขา ไม่เท่ากับเอาหน้าตัวเองเข้าไปให้ไป๋เหวินซั่วตบหรือไง?
“ฉัน…ฉันไม่รู้” หลินหวั่นชีวพูดเสียงเบา เธอรู้แค่ว่าเฉินเฟิงเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมีย มีภรรยาที่สวยมาก เรื่องอื่นเธอไม่รู้เลย ตอนนี้เฉินเฟิงจะแข่งเปียโนกับไป๋เหวินซั่วเพื่อเธอ เธอก็หวั่นใจเหมือนกัน
“เธอไม่รู้?” เซียวรั่วเบิกตากว้าง ยิ่งไม่มั่นใจเข้าไปใหญ่ หลินหวั่นชีวยังไม่รู้ งั้นเฉินเฟิงคงเล่นเปียโนไม่เป็นแน่ๆ ต่อให้เล่นเป็น ก็คงแค่ระดับธรรมดา อย่างน้อยคงเทียบกับไป๋เหวินซั่วที่อยู่ในระดับมืออาชีพไม่ไหวหรอก
ระหว่างที่เซียวรั่วคุยกับหลินหวั่นชีว เฉินเฟิงนั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อย เริ่มลองคีย์เปียโน
ด้านล่างเวทีเมาท์กันสนั่น
“แข่งเปียโนกับไป๋เหวินซั่ว ไอ้บ้านี่ไม่กลัวตายซะแล้ว”
“ไอ้กระจอกที่ขับรถซานตาน่ามือสองนี่เล่นเปียโนเป็นหรอ?”
“น่าจะไม่เป็น เธอดูท่าทางเขาสิ เหมือนคนเคยเล่นเปียโนที่ไหนกัน”
“รีบลงไปจากเวทีซะ อย่าหาเรื่องให้หูพวกเราเลย”
สำหรับเสียงก่นด่าจากด้านล่างเวที เฉินเฟิงไม่ใส่ใจสักนิด เขาได้แต่สะท้อนในใจ โชคชะตาบางทีก็ประหลาดนัก ครั้งที่แล้วเขาฉีกหน้าเสิ่นจุนเหวินที่อาคารหวงเห้า ก็เล่นเพลง