《เฟือร์เอลีเซอ》 ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เล่นอีกครั้ง
ท่ามกลางเสียงก่นด่า เฉินเฟิงเริ่มบรรเลงเพลง โน้ตตัวแรกๆดูปกติสบายๆ นักศึกษาคณาจารย์จำนวนมากด้านล่างเวทียังไม่ได้ยินอะไรที่สุดยอด
แต่ตามการเคลื่อนไหวนิ้วมือของเฉินเฟิง เปียโนบนเวทีเหมือนมีชีวิตอีกครั้ง แต่ละตัวโน้ตดีดออกมา สะท้อนเสียงไปทั่วทั้งฮอลล์ เสียงคีย์โน้ตไพเราะนั่นกระทบหูทุกคนราวกับพายุลมฝนเข้ามา ทำให้พวกเขาสะท้านใจไปตามๆกัน
คนที่สีหน้าเปลี่ยนคนแรกสุดคือไป๋เหวินซั่ว ที่เขาว่ามืออาชีพหรือเปล่า แค่ดูก็รู้แล้ว ทุกคนในงานนี้ฝีมือเปียโนของเขาถือว่าอยู่ในระดับสูงที่สุดแล้ว ตัวโน้ตเดียวกัน คนธรรมดาได้ฟังจะรู้สึกแค่เพราะดี แต่เพราะตรงไหนพวกเขาก็พูดไม่ถูก
แต่สำหรับคนที่ฝึกเปียโนมาสิบกว่าปีอย่างไป๋เหวินซั่วกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่า ตัวโน้ตที่เฉินเฟิงเล่นออกมามันอัจฉริยะจริงๆ!
ถ้าจะเปลี่ยนวิธีพูดคือ จังหวะเพอร์เฟคส์ ระหว่างตัวโน้ตกับตัวโน้ตไม่มีเสียงแทรกเลย
แค่การควบคุมจังหวะ เฉินเฟิงก็อยู่เหนือเขาไม่รู้กี่ขุมแล้ว!
โซนแขกวีไอพี ฉู่ชีงฉือตอนนี้ไม่ได้ตกใจน้อยไปกว่าไป๋เหวินซั่วเลย 《เฟือร์เอลีเซอ》แบบเดียวกัน เมื่อกี้ตอนไป๋เหวินซั่วเล่น ฉู่ชีงฉือรู้สึกว่าแค่เล่นไปตามโน้ตเพลง ถึงจะเพราะแต่กลับขาดความรู้สึกบางอย่างไป
เห็นได้ชัดว่า ไป๋เหวินซั่วไม่ได้รู้ซึ้งถึงอารมณ์ที่แท้จริงของ《เฟือร์เอลีเซอ》 เขาแค่เล่นไปตามโน้ตเพลงเท่านั้น
แต่พอมาเป็นเฉิน
