เฟิง 《เฟือร์เอลีเซอ》กลับมีชีวิตขึ้นมา มีจิตวิญญาณ!
เขาถ่ายทอดความรู้สึกในใจของผู้ชายที่รักแต่ไม่ได้ครอบครองออกมาได้หมดจดครบถ้วน ต่อให้เธอเป็นผู้หญิง ก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกสับสนในใจเสมือนมีความหวังท่ามกลางการหมดหวังนั่น
เซียวรั่วกับหลินหวั่นชีวสบตากัน ต่างเห็นแววตื่นเต้นดีใจในแววตาอีกฝ่าย เฉินเฟิงเล่นเปียโนเป็น!
แถมฝีมือยังเหนือกว่าไป๋เหวินซั่วอีก!
คนที่เข้าใจเปียโนในงานมีไม่มาก คนส่วนใหญ่ไม่เคยเล่นเปียโนเลยด้วยซ้ำ แต่มันก็ไม่ขัดขวางพวกเขาจากความไพเราะได้
เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่งอยากจะวิจารณ์ว่าอาหารนั้นอร่อยไหม ไม่จำเป็นต้องไปสอบเป็นเชฟก็ได้
ทุกคนต่างมีความเข้าใจเฉพาะตัวกับความไพเราะ!
เห็นได้ชัดว่า 《เฟือร์เอลีเซอ》ของเฉินเฟิงไพเราะมาก!
อย่างน้อยจนถึงวินาทีนี้ นักศึกษากว่าสองหมื่นคนต่างคิดแบบนี้เหมือนกัน
“พระเจ้า หมอนี่เป็นบีโธเฟ่นกลับชาติมาเกิดหรือไง? นี่มันเพราะมากเลยนะ”
“ไม่ใช่แค่เพราะนะ นี่ฉันซาบซึ้งจนจะร้องไห้อยู่แล้ว เขาเล่นได้ฟิลจริงๆ”
“นี่ต่างหากถึงจะเป็น《เฟือร์เอลีเซอ》ที่แท้จริง เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคนจริงๆ ใครจะคิดล่ะว่า คนกระจอกที่ขับรถซานตาน่ามือสองคนหนึ่งจะมีฝีมือการเล่นเปียโนที่ไพเราะขนาดนี้”
“เทียบกับพี่ชายคนนี้แล้ว 《เฟือร์เอลีเซอ》ที่ไป๋เหวินซั่วเล่นเมื่อกี้เป็นขี้เลยนะ”
“พี่ชายคนนี้เหมือนเจ้าชายเปียโนน้อยที่ดังในอินเทอร์เน็ตช่วงก่อนหน้านี้เลยนะ พวกนายว่าไหม?”
“
