บทที่ 393 ประลองบุ๋นกับบู้
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจไป๋เหวินซั่ว เขาหันไปมองหลินหวั่นชีว เขาถามเธอหน้ายิ้มๆว่า: “เธอชอบเขาไหม?”
“ไม่ชอบ” หลินหวั่นชีวไม่มีลังเลสักนิด แทบจะตอบทันทีที่จบคำถามเลย
“โอเค” เฉินเฟิงพยักหน้าเบาๆ เบนสายตาไปที่ไป๋เหวินซั่ว “ได้ยินแล้วใช่ไหม หวั่นชีวไม่ชอบนาย”
“ได้ยินแล้ว แล้วไงต่อล่ะ?” สีหน้าไป๋เหวินซั่วดูทะมึน โดนหลินหวั่นชีวปฏิเสธหลายต่อหลายครั้ง ทำให้คนที่ภูมิใจในตัวเองมาโดยตลอดอย่างเขาเริ่มรับไม่ไหวแล้ว
“จากนั้น…”
เฉินเฟิงยิ้มบางๆ: “จากนั้นนายก็ไสหัวไปได้แล้วไง”
“หวั่นชีวไม่ชอบนาย นายยังหน้าด้านตามเกาะแกะเธออยู่ที่นี่ มันมีความหมายอะไรล่ะ”
หน้าด้านตามเกาะแกะ?!
คำอธิบายเบาๆไม่กี่คำประหนึ่งฝ่ามือตบหน้าไป๋เหวินซั่วดังฟังชัด เขารู้สึกว่าหน้าของตัวเองเจ็บแสบเอามากๆ
แต่เขายังข่มความโกรธในใจไว้ พูดเสียงต่ำว่า: “จะให้ฉันไสหัวไป? ได้! เอาความสามารถมาวัดกัน ถ้านายมีความสามารถอะไรที่ทำให้ฉันไสหัวไปได้ ฉันจะไปเอง!”
“ความสามารถอะไรทำให้นายไสหัวไปได้?” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ
“ความสามารถที่ทำให้ฉันยอมรับได้!” ไป๋เหวินซั่วยิ้มเย็น: “ก่อนนี้ฉันเคยพูดไว้ ถ้านายเป็นลูกผู้ชายล่ะก็ ให้ขึ้นเวทีมาสู้กับฉันซึ่งๆหน้า คนแพ้ก็ยอมรามือไปจากหวั่นชีวเอง…”
“ได้” ไม่รอไป๋เหวินซั่วพูดจบ เฉินเฟิงรับปากทันที
ไป๋เหวินซั่วอึ้งชั่วขณะ ก่อนจะดีใจมาก เขาไม่คิดว่าเฉินเฟิงจะกล้ารับปากจริงๆ และยังรับปากไวมาก
